بررسی تاثیر برنامه ریزی آموزشی بر رشد علمی و شغلی معلمان

برنامه ریزی آموزشی یکی از مولفه های اساسی در ارتقای کیفیت نظام های آموزشی به شمار می آید که نقش تعیین کننده ای در رشد علمی و شغلی معلمان ایفا می کند. هدف این مقاله تبیین و تحلیل رابطه میان برنامه ریزی آموزشی و ابعاد مختلف رشد علمی و شغلی معلمان با تاکید بر شایستگی های حرفه ای، خودکارآمدی، هویت حرفه ای و رضایت شغلی است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهش های پیشین انجام شده است. تحلیل داده ها نشان می دهد که برنامه ریزی آموزشی هدفمند و مبتنی بر نیازسنجی، زمینه یادگیری حرفه ای مستمر معلمان را فراهم کرده و از پراکندگی و سطحی نگری در آموزش های ضمن خدمت جلوگیری می کند. یافته ها حاکی از آن است که مشارکت معلمان در فرایند برنامه ریزی آموزشی، به تقویت هویت حرفه ای و افزایش احساس مسئولیت پذیری آنان منجر می شود. همچنین، برنامه ریزی آموزشی منسجم با ارتقای شایستگی های حرفه ای و تقویت خودکارآمدی، رضایت شغلی و تمایل معلمان به ماندگاری در حرفه معلمی را افزایش می دهد. در مجموع، نتایج پژوهش نشان می دهد که برنامه ریزی آموزشی نه تنها ابزاری اجرایی، بلکه عاملی راهبردی در توسعه حرفه ای معلمان و بهبود کیفیت نظام آموزش وپرورش است.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، رشد علمی معلمان ، رشد شغلی معلمان ، یادگیری حرفه ای مستمر شایستگی های حرفه ای معلمان