تاثیر به کارگیری فنون نمایش خلاق بر بهبود مهارت های ارتباطی دانش آموزان دارای لکنت زبان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر به کارگیری فنون نمایش خلاق بر بهبود مهارت های ارتباطی دانش آموزان دارای لکنت زبان انجام شده است. لکنت زبان به عنوان یکی از اختلالات روانی-حرکتی گفتار، می تواند چالش های جدی در برقراری ارتباط موثر، اعتماد به نفس و مشارکت اجتماعی دانش آموزان ایجاد کند. نمایش خلاق، به عنوان یک رویکرد فعال و غیررقابتی در آموزش، با تاکید بر بیان بدنی، بازی های نقش آفرینی، داستان سرایی و تمرینات بداهه پردازی، فضایی امن و حمایتی برای تمرین مهارت های ارتباطی فراهم می آورد. این پژوهش با روش شبه آزمایشی و طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل اجرا شده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان دارای لکنت زبان در مقطع ابتدایی بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه تحت مداخله نمایش خلاق قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه مهارت های ارتباطی، چک لیست مشاهده رفتار ارتباطی و آزمون سنجش شدت لکنت بودند. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شد. یافته ها نشان داد که مداخله نمایش خلاق به طور معناداری منجر به بهبود مهارت های ارتباطی کلامی و غیرکلامی، کاهش اجتناب از موقعیت های گفتاری، افزایش تماس چشمی و روانی گفتار در دانش آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. بر اساس نتایج می توان نتیجه گرفت که نمایش خلاق با کاهش اضطراب ارتباطی، افزایش خودکارآمدی گفتاری و فراهم آوردن بستری برای تمرین بدون قضاوت، روشی موثر در توانبخشی ارتباطی دانش آموزان دارای لکنت زبان است. کاربست این روش در مدارس و مراکز درمانی به متخصصان گفتاردرمانی و مشاوران مدرسه توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

نمایش خلاق ، لکنت زبان ، مهارت های ارتباطی ، دانش آموزان ابتدایی ، مداخله روانی-اجتماعی ، گفتاردرمانی