چالش ها تدریس معلمان در فضای مجازی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 7

فایل این مقاله در 18 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

HCWNT02_4955

تاریخ نمایه سازی: 13 بهمن 1404

چکیده مقاله:

گسترش سریع آموزش مجازی، به ویژه پس از همه گیری کووید-۱۹، به یک تحول ناگزیر در نظام های آموزشی جهانی تبدیل شده است. اگرچه این انتقال، فرصت هایی مانند دسترسی گسترده تر، انعطاف پذیری زمانی و مکانی، و استفاده از منابع چندرسانه ای را فراهم کرده است، اما در عمل با چالش ها و موانع عمیقی همراه بوده که کیفیت فرآیند تدریس-یادگیری و تجربه زیسته معلمان و دانش آموزان را تحت تاثیر قرار داده است. این مقاله به شناسایی، تحلیل و دسته بندی چالش های کلیدی تدریس در فضای مجازی از منظر معلمان می پردازد.مقاله با مرور ادبیات موجود، چالش ها را در چهار حوزه اصلی دسته بندی و بررسی می کند:۱. چالش های فنی و زیرساختی: شامل نابرابری در دسترسی به ابزار و اینترنت پرسرعت پایدار (شکاف دیجیتالی)، ناآشنا بودن با پلتفرم های آموزشی، مشکلات نرم افزاری و سخت افزاری، و خستگی ناشی از کار طولانی با ابزارهای دیجیتال (فرسودگی دیجیتال).۲. چالش های آموزشی-پداگوژیک: این بخش بر دشواری ترجمه روش های تدریس تعاملی و حضوری به فضای مجازی تمرکز دارد. چالش هایی مانند جلب و حفظ توجه و مشارکت فعال دانش آموزان (انفعال آموزشی)، دشواری در ارزیابی واقعی و جلوگیری از تقلب، طراحی محتوای موثر برای محیط آنلاین، و فقدان بازخورد غیرکلامی فوری که در کلاس حضوری وجود دارد، مورد بحث قرار می گیرند.۳. چالش های ارتباطی و روان شناختی: فضای مجازی به دلیل کاهش تعاملات رودررو و غیرکلامی، مانع از شکل گیری روابط عاطفی عمیق و حس تعلق بین معلم و دانش آموز و نیز میان دانش آموزان با یکدیگر می شود. این امر می تواند به احساس انزوا، بی انگیزگی و افزایش اضطراب در هر دو گروه بینجامد. همچنین، مدیریت کلاس و نظارت بر رفتار در فضای نامرئی اینترنت دشوارتر است.۴. چالش های سازمانی و حرفه ای: شامل افزایش حجم کار معلمان برای آماده سازی محتوای دیجیتال، نبود آموزش کافی و پشتیبانی فنی-روانی از معلمان، مبهم بودن مرز بین زندگی شخصی و حرفه ای و مسئله حریم خصوصی در فضای آنلاین می شود.مقاله در نهایت نتیجه می گیرد که تدریس موثر در فضای مجازی، صرفا انتقال کلاس حضوری به بستر آنلاین نیست، بلکه نیازمند بازاندیشی در نقش معلم، طراحی مجدد فعالیت های آموزشی، توسعه سواد دیجیتال جامع و حمایت همه جانبه از جامعه آموزشی است. عبور از این چالش ها مستلزم اتخاذ رویکردی ترکیبی (آمیخته)، سرمایه گذاری در زیرساخت و تربیت نیروی انسانی، و تدوین سیاست های حمایتی است تا آموزش مجازی از یک واکنش اضطراری به یک امکان پایدار و کیفی برای تحول آموزشی تبدیل شود.

نویسندگان

زیبا اسفندیارپور

کارشناسی علوم تربیتی

مهدی یوسفی

کارشناسی مشاوره وراهنمایی

رحیمداد درزاده

کارشناسی آموزش ابتدایی

عبدالمالک شه نوازی

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی