نقش آموزش مهارت های زندگی در استقلال پذیری دانش آموزان با نیازهای ویژه

هدف از این مقاله، بررسی نقش آموزش مهارت های زندگی در افزایش استقلال پذیری و بهبود کیفیت زندگی دانش آموزان با نیازهای ویژه است. دانش آموزان با چالش هایی مانند ناتوانی های ذهنی، جسمی-حرکتی، یا اختلالات طیف اوتیسم، اغلب در عملکرد روزمره و تطابق با محیط های اجتماعی با دشواری هایی روبرو هستند که می تواند وابستگی آنان را به مراقبین افزایش داده و احساس خودکارآمدی و استقلال را در آنان کاهش دهد. آموزش مهارت های زندگی به عنوان یک مداخله کاربردی و نظام مند، بر آموزش مهارت های ضروری برای مدیریت موثر زندگی شخصی و اجتماعی تمرکز دارد.این مقاله با روش مرور نظام مند و تحلیل محتوای کیفی، به بررسی مولفه های کلیدی مهارت های زندگی (مانند خودمراقبتی، مدیریت مالی پایه، ارتباط موثر، حل مسئله، تصمیم گیری و مهارت های اجتماعی) و تاثیر آن بر ابعاد مختلف استقلال پذیری (عملی، روانشناختی و اجتماعی) می پردازد. یافته ها نشان می دهد که آموزش هدفمند و تدریجی این مهارت ها، نه تنها توانایی انجام امور شخصی و روزمره (مانند پوشیدن لباس، تهیه غذای ساده، مدیریت بهداشت) را ارتقا می بخشد، بلکه از طریق افزایش اعتماد به نفس، خودباوری و احساس کنترل درونی، پایه های روانشناختی استقلال را تقویت می کند.همچنین، نتایج بیانگر آن است که این آموزش ها با بهبود مهارت های ارتباطی و اجتماعی، زمینه ساز تعامل موفق تر با همسالان، خانواده و جامعه شده و استقلال اجتماعی را تسهیل می کند. در نهایت، این مقاله بر ضرورت آغاز زودهنگام، فردی سازی برنامه های آموزشی، مشارکت خانواده و تعمیم آموزش ها به محیط های طبیعی زندگی تاکید می کند و نتیجه می گیرد که آموزش مهارت های زندگی، یک راهبرد کلیدی و توانمندساز برای گام نهادن دانش آموزان با نیازهای ویژه به سوی زندگی مستقل تر، باکیفیت تر و مشارکت اجتماعی فعال تر است.