پایان اضطراب ریاضی؟ نقش ابزارهای تعاملی هوش مصنوعی در افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان ضعیف

اضطراب ریاضی به عنوان یک مانع شناختی و هیجانی، سال هاست که موجب افت تحصیلی و کاهش اعتمادبه نفس در میان دانش آموزان، به ویژه در گروه هایی که با ضعف پایه مواجه هستند، شده است. روش های سنتی آموزش و مداخلات درمانی مرسوم، اغلب به دلیل محدودیت های زمانی معلمان و فشار ناشی از قضاوت اجتماعی در کلاس درس، در شکستن چرخه معیوب اضطراب-شکست ناکام مانده اند. با ظهور فناوری های نوین مبتنی بر هوش مصنوعی (AI)، پارادایم جدیدی در آموزش ریاضیات شکل گرفته است که پتانسیل عبور از این بن بست را داراست. این مقاله به بررسی عمیق نقش ابزارهای تعاملی هوش مصنوعی در کاهش اضطراب ریاضی می پردازد. با تکیه بر نظریه های یادگیری سازنده گرا و روانشناسی شناختی، نشان داده می شود که چگونه سیستم های آموزشی تطبیقی، چت بات های همدل و محیط های یادگیری شخصی سازی شده، با ایجاد یک «فضای امن روانشناختی» و ارائه بازخوردهای آنی و غیرقضاوت گر، می توانند تجربه شکست را به فرصتی برای یادگیری تبدیل کنند. این پژوهش با واکاوی مکانیزم های «داربست سازی هوشمند» و «ریزدست آوردها»، استدلال می کند که هوش مصنوعی نه تنها شکاف های دانشی را پر می کند، بلکه با بازسازی خودپنداره تحصیلی دانش آموزان ضعیف، اعتمادبه نفس از دست رفته آنان را احیا می نماید.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: اضطراب ریاضی ، هوش مصنوعی در آموزش ، اعتمادبه نفس تحصیلی ، یادگیری تطبیقی ، سیستم های آموزشی هوشمند ، روانشناسی یادگیری ریاضی ، بازخورد غیرقضاوت گر.