هنر کسالت سازنده: چرا نباید همیشه دانش آموزان را سرگرم کنیم؟ (نقش بی حوصلگی در زایش خلاقیت)

چکیدهدر پارادایم آموزشی معاصر، که تحت سلطه اقتصاد توجه و فرهنگ سرگرمی محور قرار گرفته است، «بی حوصلگی» به مثابه یک نارسایی آموزشی تلقی شده و معلمان و والدین خود را موظف به پر کردن لحظه به لحظه زمان دانش آموزان با فعالیت های ساختاریافته و محرک های جذاب می دانند. این مقاله با رویکردی انتقادی و میان رشته ای (علوم اعصاب، روان شناسی شناختی و فلسفه تعلیم و تربیت)، این پیش فرض را به چالش می کشد و استدلال می کند که حذف کامل بی حوصلگی از زندگی کودکان، به قیمت تضعیف ظرفیت های حیاتی مانند خلاقیت، خودتنظیمی، حل مسئله و تامل درونی تمام می شود. این پژوهش در ۸ بخش مجزا، به بررسی مبانی عصب شناختی «شبکه حالت پیش فرض» (DMN) مغز می پردازد که در زمان های عدم تمرکز فعال شده و مسئول تفکر خلاق و خودآگاهی است. ضمن آسیب شناسی فرهنگ «فرار از بی حوصلگی»، راهکارهای عملی برای مهندسی «کسالت سازنده» در محیط های آموزشی ارائه می شود تا کلاس درس از یک مرکز سرگرمی به یک کارگاه پرورش ذهن های مستقل و نوآور تبدیل گردد. هدف نهایی، بازگرداندن ارزش به «زمان های خالی» به عنوان بستری حاصلخیز برای جوشش اصیل ترین ایده ها از درون دانش آموز است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: کسالت سازنده ، خلاقیت ، شبکه حالت پیش فرض (DMN) ، اقتصاد توجه ، خودتنظیمی ، تعلیم و تربیت شناختی ، مینیمالیسم آموزشی.