کوچینگ آموزشی (Educational Coaching) به جای تدریس خصوصی: تغییر نقش معلم از مدرس به مربی رشد

چکیدهنظام های آموزشی سنتی و بازارهای کمک آموزشی، سال ها بر مدل «تدریس خصوصی» به عنوان راهکاری برای جبران افت تحصیلی تمرکز داشته اند؛ مدلی که مبتنی بر انتقال یک سویه ی دانش و رفع اشکال مقطعی است. با این حال، پژوهش های نوین نشان می دهد که این رویکرد اغلب به وابستگی شناختی دانش آموز و کاهش اعتمادبه نفس تحصیلی منجر می شود. مقاله حاضر با طرح پارادایم «کوچینگ آموزشی»، به بررسی گذار نقش معلم از یک «مدرس» صرف به یک «مربی رشد» می پردازد. کوچینگ آموزشی، برخلاف تدریس که بر «محتوا» تمرکز دارد، بر «فرآیند یادگیری» و «توسعه فردی» متمرکز است. در این رویکرد، معلم با استفاده از ابزارهایی نظیر پرسشگری قدرتمند، بازخورد فعال، الگوی رشد (GROW) و تقویت مهارت های فراشناختی، دانش آموز را به سمت کشف راهکارهای درونی و پذیرش مسئولیت یادگیری هدایت می کند. این مقاله در ۸ بخش تخصصی، ضمن نقد رویکردهای پاتولوژیک تدریس خصوصی، چارچوب های عملیاتی کوچینگ در مدارس را تبیین کرده و نشان می دهد که چگونه تغییر تمرکز از «چه چیزی یاد گرفتن» به «چگونه یاد گرفتن»، می تواند تاب آوری تحصیلی و انگیزه درونی فراگیران را به شکل معناداری افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: کوچینگ آموزشی ، تدریس خصوصی ، خودتنظیمی ، فراشناخت ، مدل رشد (GROW) ، پرسشگری سقراطی ، توانمندسازی دانش آموز ، بازخورد سازنده.