بررسی اثربخشی فناوری هوش مصنوعی در تعمیق یادگیری در دانش آموزان

فناوری هوش مصنوعی (AI) به عنوان یکی از تحولات بنیادین در قرن بیست و یکم، پتانسیل عظیمی برای بازتعریف فرآیندهای آموزشی و یادگیری دارد. این مقاله علمی-تحلیلی به بررسی عمیق و چندوجهی اثربخشی هوش مصنوعی در راستای تعمیق یادگیری در میان دانش آموزان می پردازد. تعمیق یادگیری، فراتر از حفظ و تکرار سطحی اطلاعات، شامل درک عمیق مفاهیم، توانایی کاربرد دانش در موقعیت های جدید، تفکر انتقادی و حل مسئله است. هوش مصنوعی، از طریق شخصی سازی مسیرهای یادگیری، ارائه بازخورد فوری و سازگار، شبیه سازی محیط های پیچیده، و تحلیل پیش بینانه عملکرد دانش آموزان، ابزارهایی قدرتمند برای تسهیل این انتقال از یادگیری سطحی به یادگیری عمیق فراهم می آورد. این پژوهش با مرور جامع ادبیات داخلی و خارجی، به تبیین سازوکارهای شناختی، انگیزشی و فراشناختی که تحت تاثیر کاربردهای هوش مصنوعی قرار می گیرند، می پردازد. تمرکز ویژه ای بر شواهد تجربی موجود در مورد اثربخشی سیستم های آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی (ITS) و ابزارهای تحلیلی داده های یادگیری (LDA) خواهد شد. همچنین، چالش های بومی سازی این فناوری ها در نظام آموزشی ایران، ملاحظات اخلاقی پیرامون حفظ حریم خصوصی داده ها و نقش تحول آفرین معلم در این اکوسیستم جدید مورد واکاوی قرار می گیرد. نتیجه گیری نشان می دهد که در صورت پیاده سازی استراتژیک و هدفمند، هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک کاتالیزور قدرتمند برای دستیابی به سطوح بالاتر یادگیری در دانش آموزان عمل کند، هرچند نیازمند سیاست گذاری های دقیق و زیرساخت های مناسب است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری عمیق ، شخصی سازی یادگیری ، سیستم های آموزش هوشمند ، فراشناخت ، نظام آموزشی ایران.