دانش آموز هوشمند و الزامات آموزش قرن جدید

چکیدهدر طلیعه قرن بیست و یکم و با ظهور انقلاب صنعتی چهارم، نظام های آموزشی در سراسر جهان با تغییرات پارادایمی عظیمی روبرو شده اند. مفهوم «دانش آموز هوشمند» دیگر تنها به معنای فردی با بهره هوشی بالا یا نمرات عالی نیست؛ بلکه به یادگیرنده ای اطلاق می شود که توانایی زیستن، اندیشیدن و سازگاری در زیست بوم دیجیتال و پیچیده هزاره سوم را داراست. این مقاله با هدف تبیین ویژگی های دانش آموز هوشمند و بررسی الزامات آموزشی نوین، به تحلیل نقش فناوری، تغییر جایگاه معلم، و بازمهندسی برنامه های درسی می پردازد. با استناد به اسناد بالادستی ایران از جمله سند تحول بنیادین و نظریات اندیشمندان داخلی، این پژوهش نشان می دهد که گذار از حافظه محوری به سمت تفکر انتقادی، سواد رسانه ای و هوش هیجانی، شرط بقای نظام آموزشی است. نتایج نشان می دهد که تحقق مدرسه هوشمند نیازمند تغییر در زیرساخت های فیزیکی، فرهنگی و پداگوژیک است تا دانش آموزانی خلاق، خودراهبر و مسئولیت پذیر تربیت شوند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:دانش آموز هوشمند ، آموزش قرن ۲۱ ، سواد دیجیتال ، سند تحول بنیادین ، یادگیری مادام العمر ، فناوری آموزشی ، تفکر انتقادی ، مدارس هوشمند ، عدالت آموزشی ، هوش مصنوعی در آموزش.