طراحی اموزشی برای عصر دیجیتال در مدارس

چکیدهبا ورود به دهه سوم قرن بیست و یکم و شتاب گیری تحولات فناورانه، نظام های آموزشی با فشاری بی سابقه برای تغییر پارادایم از آموزش سنتی معلم محور به یادگیری منعطف، شخصی سازی شده و دیجیتال روبرو هستند. طراحی آموزشی به عنوان قلب تپنده فرآیند یاددهی-یادگیری، در عصر دیجیتال نیازمند بازتعریف مبانی نظری و عملیاتی خود است. این مقاله با هدف بررسی مولفه های کلیدی طراحی آموزشی نوین در مدارس، به تحلیل گذار از الگوهای خطی به مدل های تعاملی و مبتنی بر شبکه می پردازد. در این راستا، نقش هوش مصنوعی، کلان داده ها و محیط های یادگیری ترکیبی در ارتقای کیفیت آموزش واکاوی می شود. همچنین چالش های بومی پیاده سازی این طراحی ها در مدارس ایران، از جمله شکاف دیجیتالی و نیاز به بازآموزی معلمان، مورد بحث قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که موفقیت در عصر دیجیتال نه صرفا با ورود سخت افزار، بلکه با تغییر در معماری پداگوژیکی و پذیرش نظریه هایی همچون ارتباط گرایی حاصل می شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: طراحی آموزشی نوین ، عصر دیجیتال ، یادگیری ترکیبی ، هوش مصنوعی در آموزش ، مدارس هوشمند ، پداگوژی دیجیتال ، توسعه حرفه ای معلمان.