توسعه همکاری های خانواده و مدرسه برای بهبود تدریس

چکیدهدر نظام های آموزشی نوین، دیوار میان خانه و مدرسه فرو ریخته و جای خود را به پل های ارتباطی مستحکم داده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی راهکارهای توسعه همکاری های خانواده و مدرسه به منظور ارتقای کیفیت تدریس و یادگیری تدوین شده است. فرض بنیادین این مقاله بر آن است که تدریس تنها یک کنش یک سویه از جانب معلم نیست، بلکه فرایندی تعاملی است که کیفیت آن به شدت متاثر از پشتیبانی و همسویی خانواده با اهداف آموزشی است. در این نوشتار، با بهره گیری از رویکرد تحلیلی-توصیفی، موانع موجود بر سر راه مشارکت موثر والدین (از جمله موانع فرهنگی، اقتصادی و ارتباطی) واکاوی شده و سپس راهکارهایی عملیاتی مبتنی بر بوم شناسی فرهنگی ایران ارائه گردیده است. یافته ها نشان می دهد که مشارکت فعال خانواده ها نه تنها منجر به بهبود انضباط و انگیزه دانش آموزان می شود، بلکه با ارائه بازخوردهای دقیق به معلمان، امکان شخصی سازی تدریس و مدیریت کارآمدتر کلاس درس را فراهم می آورد. نتایج حاکی از آن است که گذار از مدل سنتی «انجمن اولیا و مربیان» به مدل «مشارکت در تصمیم گیری و تدریس»، کلید طلایی تحول در نظام آموزشی کشور است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: همکاری خانه و مدرسه ، بهبود تدریس ، مشارکت والدین ، کیفیت آموزشی ، سند تحول بنیادین ، مدیریت آموزشی ، فرهنگ سازمانی مدرسه.