شادی های حلال در مدرسه: طراحی زنگ های تفریح پویا با احیای بازی های بومی-محلی فراموش شده (جایگزین موبایل)

چکیدهدر عصر تسلط تکنولوژی و اعتیاد دیجیتال، مدارس با بحران سکوت و سکون در زنگ های تفریح مواجه هستند. دانش آموزانی که باید در حیاط مدرسه انرژی تخلیه کنند، اغلب سرهایشان در گوشی های هوشمند خم شده یا در گوشه ای کز کرده اند. این مقاله به بررسی طرح «مدرسه پویا» با تمرکز بر احیای بازی های بومی و محلی ایران به عنوان پادزهری برای کم تحرکی و انزوای اجتماعی می پردازد. هدف اصلی، جایگزینی «دوپامین ارزان» ناشی از بازی های دیجیتال با «شادی های حلال» و نشاط اصیل ناشی از تحرک و تعامل اجتماعی است. در این پژوهش، ضمن بررسی مبانی عصب شناختی بازی و تاثیر آن بر یادگیری، مجموعه ای از بازی های فراموش شده ایرانی کالبدشکافی شده و پتانسیل های تربیتی آن ها استخراج می گردد. همچنین راهکارهای عملیاتی برای معماری مجدد حیاط مدرسه، تغییر نقش معلمان از ناظم به تسهیل گر بازی و مدیریت چالش های اجرایی ارائه می شود. یافته ها نشان می دهد که بازگشت به ریشه های فرهنگی در قالب بازی، نه تنها سلامت جسمانی را تضمین می کند، بلکه مهارت های نرم، هوش هیجانی و هویت ملی دانش آموزان را به طرزی شگرف ارتقا می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: بازی های بومی-محلی ، زنگ تفریح پویا ، سواد حرکتی ، ترک اعتیاد دیجیتال ، نشاط در مدرسه ، جامعه پذیری ، هویت ملی ، سلامت روان دانش آموز.