بازی های آموزشی؛ پلی میان آموزش رسمی و دنیای کودک

این مقاله به بررسی نقش محوری و استراتژیک بازی های آموزشی در ایجاد یکپارچگی میان ساختارهای خشک و غالبا انتزاعی آموزش رسمی و جهان غنی، فعال و معنادار یادگیری کودکان می پردازد. در شرایط کنونی که نظام های آموزشی با چالش هایی نظیر انفعال دانش آموزان، یادگیری سطحی و عدم توانایی در انتقال دانش به بافت های واقعی زندگی مواجه هستند، بازی های آموزشی به عنوان یک پارادایم نوین، امکان بازتعریف فرایند انتقال محتوای درسی را فراهم می آورند. این پژوهش با تکیه بر مبانی نظری روان شناسی رشد، به ویژه نظریات پیاژه و ویگوتسکی، بر این نکته تاکید دارد که بازی صرفا یک فعالیت تفریحی نیست، بلکه بستر طبیعی و اساسی ترین مکانیسم شناختی برای درونی سازی مفاهیم، توسعه مهارت های حل مسئله و شکل گیری تفکر انتقادی است. آموزش رسمی که اغلب مبتنی بر انتقال مستقیم اطلاعات و تمرکز بر حفظیات است، در تقابل با نیاز ذاتی کودک به کاوش، تعامل و تجربه قرار دارد. بازی های آموزشی این قابلیت را دارند که شکاف عمیق میان این دو حوزه را پر کنند؛ آن ها با تلفیق هدف آموزشی (سنت آموزش) با شیوه جذاب و درونی کودکانه (دنیای کودک)، یادگیری را از حالت اجباری به یک فعالیت خودانگیخته و با انگیزه درونی تبدیل می کنند. تحلیل ها نشان می دهد که کاربرد موثر بازی ها به تقویت حافظه فعال، ارتقاء توانایی های اجتماعی-عاطفی و تسهیل درک مفاهیم پیچیده از طریق شبیه سازی موقعیت های دنیای واقعی کمک می کند. با این حال، موفقیت این رویکرد نیازمند بازنگری در طراحی برنامه های درسی، آماده سازی حرفه ای معلمان برای تسهیلگری نقش آفرینی و ایجاد محیط های یادگیری انعطاف پذیر است. این مقاله استدلال می کند که ادغام بازی در هسته فرایند تعلیم و تربیت، گامی اساسی به سوی آموزش تمام رخی است که نه تنها انتقال دانش، بلکه پرورش شهروندانی فعال، خلاق و سازگار با تغییرات آینده را هدف قرار می دهد. در نهایت، تمرکز بر چارچوب های نظری و عملی برای به کارگیری بازی های آموزشی در مدارس، کلید دستیابی به یادگیری عمیق و پایدار خواهد بود.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، روان شناسی یادگیری ، تعامل آموزش رسمی ، زیست جهان کودک ، یادگیری عمیق ، طراحی آموزشی ، ویگوتسکی