ویکردهای نوین روان شناسی مثبت گرا در آموزش ابتدایی

آموزش ابتدایی به عنوان سنگ بنای مسیر یادگیری مادام العمر، نیازمند رویکردهایی فراتر از صرفا انتقال دانش و مهارت های بنیادین است. در دهه های اخیر، با مشاهده محدودیت های مدل های سنتی که عمدتا بر نقص یابی، آسیب شناسی و جبران کمبودها متمرکز بودند، نیاز به پارادایمی جامع تر احساس شده است. روان شناسی مثبت گرا (Positive Psychology)، با تمرکز بر نقاط قوت، بهزیستی (Well-being)، شکوفایی (Flourishing) و هیجان های سازنده، چارچوبی قدرتمند برای بازتعریف اهداف آموزش ابتدایی ارائه می دهد. این مقاله علمی–ترویجی با هدف بررسی و تبیین کاربردهای عملیاتی رویکردهای نوین روان شناسی مثبت گرا در محیط کلاس درس ابتدایی تدوین شده است. چارچوب نظری اصلی مبتنی بر مدل های سلیگمن (PERMA) و تمرکز بر شایستگی های محوری چون تاب آوری، امید، خوش بینی و تعلق اجتماعی است. روش تحلیل مقاله، رویکردی توصیفی–تحلیلی مبتنی بر مرور جامع ادبیات پژوهشی موجود در حوزه روان شناسی تربیتی مثبت گرا است. نتایج نشان می دهند که ادغام اصول مثبت گرا نه تنها منجر به افزایش انگیزه درونی، تعامل اجتماعی موثر و کاهش علائم مشکلات رفتاری می شود، بلکه به طور مستقیم عملکرد تحصیلی و توسعه مهارت های شناختی سطح بالاتر را تسهیل می بخشد. پیامدهای تربیتی حاکی از آن است که معلم نقش محوری در طراحی محیط های یادگیری غنی از هیجانات مثبت، تمرین شکرگزاری و تقویت خودکارآمدی دانش آموزان ایفا می کند. این پژوهش بر ضرورت تغییر الگوهای ارزشیابی و برنامه ریزی درسی تاکید می کند تا آموزش ابتدایی به بستری برای شکوفایی کامل استعدادهای انسانی تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت گرا ، آموزش ابتدایی ، بهزیستی روانی ، هیجان های مثبت ، نقاط قوت شخصیتی ، خودکارآمدی ، شکوفایی تحصیلی