نظام ارزشیابی توصیفی-تکوینی: چالش ها و راهکارهای اجرایی در مدارس ابتدایی ایران و نقش آن در ارتقای کیفیت یادگیری و رشد همه جانبه دانش آموزان

در عصر حاضر که نظام های آموزشی در سراسر جهان به سمت رویکردهای یادگیرنده محور و توسعه گرای حرکت می کنند، ارزشیابی توصیفی-تکوینی به عنوان یکی از موثرترین و کارآمدترین روش های سنجش و پایش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، جایگزین مناسبی برای نظام های سنتی نمره محور و آزمون گرا محسوب می شود که در طول دهه های گذشته با انتقادات جدی از سوی صاحب نظران و پژوهشگران حوزه علوم تربیتی مواجه بوده اند. این پژوهش با هدف بررسی جامع و تحلیل عمیق چالش های اساسی و موانع ساختاری پیش روی اجرای موفقیت آمیز نظام ارزشیابی توصیفی-تکوینی در مدارس ابتدایی ایران و ارائه راهکارهای عملی و کاربردی برای غلبه بر این موانع، با استفاده از روش تحلیلی-توصیفی و مرور نظام مند پژوهش های انجام شده در این حوزه انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که علی رغم مزایای بی شمار این رویکرد نوین ارزشیابی در شناسایی نقاط قوت و ضعف دانش آموزان، ارائه بازخورد مستمر و سازنده، و تسهیل رشد فردی و تحصیلی آنان، اجرای آن با چالش های متعددی از جمله فقدان آمادگی کافی معلمان، محدودیت های زیرساختی، مقاومت فرهنگی خانواده ها، و نبود نظام پشتیبانی مناسب مواجه است که رفع این موانع نیازمند برنامه ریزی جامع، آموزش مستمر معلمان، تامین منابع لازم، و تغییر نگرش های جامعه نسبت به ماهیت ارزشیابی و یادگیری است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی-تکوینی ، نظام آموزشی ایران ، آموزش ابتدایی ، بازخورد سازنده ، یادگیری تکوینی ، ارزشیابی مستمر