اثربخشی آموزش مبتنی بر فناوری های هوشمند بر بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره اول ابتدایی دارای اختلال یادگیری شهرستان میناب

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر فناوری های هوشمند بر بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره اول ابتدایی دارای اختلال یادگیری شهرستان میناب بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره اول ابتدایی دارای اختلال یادگیری شهرستان میناب در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که از میان آنان، ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه آموزشی تحت آموزش مبتنی بر فناوری های هوشمند شامل نرم افزارهای آموزشی تعاملی و محتوای چندرسانه ای قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل آموزش های معمول را دریافت نمود. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون عملکرد تحصیلی متناسب با مولفه های خواندن، نوشتن و ریاضی بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. داده ها با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین نمرات عملکرد تحصیلی دانش آموزان گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون تفاوت مع که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین نمرات عملکرد تحصیلی دانش آموزان گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰>P). به عبارت دیگر، آموزش مبتنی بر فناوری های هوشمند موجب بهبود معنادار عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری شد. یافته های این پژوهش حاکی از آن است که بهره گیری هدفمند از فناوری های هوشمند می تواند به عنوان یک رویکرد آموزشی موثر در برنامه ریزی های آموزشی و مداخلات توان بخشی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فناوری های هوشمند ، عملکرد تحصیلی ، اختلال یادگیری ، دانش آموزان دوره اول ابتدایی ، میناب