جایگاه آموزش غیرحضوری در نظام تعلیم و تربیت

هدف پژوهش حاضر واکاوی جایگاه آموزش غیرحضوری در نظام تعلیم و تربیت کشور بر اساس سند تحول بنیادین آموزش و پرورش است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی است. یافته های پژوهش نشان داد که فضا ها و مراکز آموزشی و تربیتی در افق ۱۴۰۴، زمینه ساز تحقق اهداف و برنامه های نظام تعلیم و تربیت رسمی عمومی و تامین کننده نیازهای فردی و جمعی دانش آموزان، متناسب با ساحت های شش گانه تربیت و الزامات برنامه درسی ملی، استانداردهای بین المللی، با هویت و ویژگی های معماری اسلامی ایرانی، دارای ظرفیت بالا در تعاملات فرهنگی و اجتماعی محله، امکان دسترسی آسان به محیطی مقاوم، ایمن، با نشاط، دوست داشتنی، دوستدار محیط زیست، بهره مند از انرژی های پاک (تجدید پذیر) و مجهز به تجهیزات و فناوری های نوین بومی برای یادگیری می باشند. اهداف آموزش مجازی که به دست آمد عبارتند از: بهینه کدن فرایند یادگیری و یاددهی، استفاده از تکنولوژی های به روز، فراهم کردن زیرساخت های آموزش مجازی، تحقق عدالت تربیتیف انطباق با فناوری های نوین. اصولی که به دست امد نیز عبارتند از: اصل تنوع بخشی به اموزش، اصل روزآمدی یادگیری، اصل توجه به زیرساخت ها، اصل برابری و مساوات و اصل به صرفه بودن آموزش و یادگیری مجازی. از جمله روش های اموزش مجازی نیز عبارتند از: استفاده از ابزارهای چندرسانه ای، استفاده از تورهای مجازی، استفاده از تماس های تصویری، ایجاد چالش در یادگیری. نتایج پزوهش نشان می دهد که در سند تحول بنیادین اموزش و پرورش به آموزش های مجازی اهمیت داده شده است و برای ان چشم اندازها و نقشه راه ترسیم شده است که دست اندرکاران نظام تعلیم و تربیت باید نسبت به اجرایی نمودن ان اهتمام ورزند.

کلیدواژه ها:

سند تحول بنیادین آموزش و پرورش ، اموزش مجازی ، دلالت های تربیتی