نقش تحول دیجیتال و هوشمندسازی مدارس در تحقق عدالت آموزشی در نظام آموزش وپرورش

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی به عنوان یکی از راهبردهای اساسی برای ارتقای کیفیت و برابری آموزشی مطرح شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوشمندسازی مدارس در تحقق عدالت آموزشی در نظام آموزش وپرورش انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی توصیفی–تحلیلی با رویکرد همبستگی است که به شیوه پیمایشی اجرا شده است. جامعه آماری پژوهش را معلمان و مدیران مدارس هوشمند و نیمه هوشمند تشکیل می دهند که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته ای بود که مولفه های مرتبط با سطح هوشمندسازی مدارس و ابعاد مختلف عدالت آموزشی را دربر می گرفت. روایی ابزار از طریق روایی محتوایی و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با بهره گیری از روش های آمار توصیفی و استنباطی مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش حاکی از وجود رابطه مثبت و معنادار بین میزان هوشمندسازی مدارس و تحقق عدالت آموزشی است، به گونه ای که توسعه فناوری های هوشمند موجب بهبود دسترسی برابر به منابع آموزشی و ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری می شود. با این حال، یافته ها نشان دادند که نابرابری قابل توجهی در سطح بهره مندی مدارس مناطق برخوردار و کم برخوردار از زیرساخت های هوشمند وجود دارد که این امر بیانگر تداوم شکاف دیجیتال در نظام آموزشی است. بر این اساس، برنامه ریزی هدفمند، سرمایه گذاری عادلانه و سیاست گذاری هوشمند در حوزه فناوری آموزشی برای تحقق عدالت آموزشی ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

تحول دیجیتال آموزشی ، هوشمندسازی مدارس ، عدالت آموزشی ، شکاف دیجیتال ، فناوری های یاددهی–یادگیری ، برابری آموزشی