یادگیری ترکیبی و توسعه شایستگی های دیجیتال در نظام آموزش وپرورش

در دهه های اخیر، نظام های آموزشی در سراسر جهان تحت تاثیر تحولات عمیق اجتماعی، فناورانه و اقتصادی، با تغییرات بنیادینی در اهداف و کارکردهای خود مواجه شده اند. دیگر تمرکز آموزش صرفا بر انتقال دانش نظری نیست، بلکه آماده سازی نیروی انسانی برای مواجهه موثر با پیچیدگی ها و چالش های بازار کار آینده به یکی از ماموریت های اصلی نظام های آموزشی تبدیل شده است. در این راستا، نیروی کار امروز و فردا نیازمند مجموعه ای از شایستگی های چندبعدی از جمله شایستگی های فنی، روش شناختی، اجتماعی و فردی است که امکان انطباق، حل مسئله، تفکر انتقادی و یادگیری مادام العمر را برای افراد فراهم می کند.بر همین اساس، هدف آموزش معاصر، طراحی و استقرار الگوهای نوین آموزشی است که بتواند این شایستگی ها را به صورت یکپارچه در فراگیران پرورش دهد و آنان را برای ایفای نقش موثر در محیط های کاری و اجتماعی آینده آماده سازد. یکی از نمودهای بارز این تحول، ظهور و گسترش رویکردهای آموزشی نوین همچون یادگیری ترکیبی است. یادگیری ترکیبی با تلفیق ظرفیت های آموزش حضوری و آموزش آنلاین و بهره گیری از ابزارها و فناوری های دیجیتال، بستری انعطاف پذیر و تعاملی برای یادگیری فراهم می آورد که می تواند نقش مهمی در توسعه شایستگی های مورد انتظار ایفا کند.در این میان، همه گیری ویروس کرونا به عنوان یک نقطه عطف تاریخی، موجب تسریع چشمگیر در به کارگیری فناوری های دیجیتال در حوزه آموزش شد. این شرایط اضطراری، هرچند با چالش های فراوانی همراه بود، اما در عین حال ضرورت استفاده نظام مند، هدفمند و آگاهانه از ابزارهای دیجیتال آموزشی را بیش از پیش آشکار ساخت و نیاز به تدوین چارچوب ها و دستورالعمل های مشخص برای استفاده اثربخش از این ابزارها را برجسته کرد.از این رو، تحقق آموزش باکیفیت در عصر دیجیتال مستلزم آن است که دانش آموزان، معلمان و مدیران آموزشی به شایستگی های دیجیتالی لازم مجهز شوند.

کلیدواژه ها:

آموزش وپرورش ، دانش آموز ، تکنولوژی ، دیجیتال