طراحی ابزارهای هوشمند گفتار به متن برای کودکان دارای اختلال بیان

اختلال بیان یکی از شایع ترین اختلالات زبانی و ارتباطی در کودکان است که می تواند محدودیت های قابل توجهی در تعاملات اجتماعی، تحصیل و توانمندی های هیجانی آن ها ایجاد کند. با توجه به اهمیت مداخلات زودهنگام و نقش والدین در تقویت مهارت های گفتاری، بهره گیری از فناوری های هوشمند به ویژه ابزارهای گفتار به متن به عنوان یک راهکار نوین مطرح شده است. این پژوهش به روش مروری انجام شده و با تحلیل منابع علمی داخلی و خارجی، نقش ابزارهای هوشمند گفتار به متن در بهبود مهارت های ارتباطی کودکان دارای اختلال بیان مورد بررسی قرار گرفته است.یافته ها نشان می دهند که ابزارهای هوشمند قادر به تبدیل گفتار کودکان به متن و ارائه بازخورد تعاملی هستند، که این امر باعث تقویت مهارت های زبانی، افزایش انگیزه یادگیری و ارتقای تعامل والد-کودک می شود. طراحی ابزارهای شخصی سازی شده و انعطاف پذیر، که نیازهای فردی کودک و والدین را در نظر گیرد، به شدت در اثربخشی مداخلات موثر است. علاوه بر این، استفاده از این ابزارها می تواند امکان پیگیری مستمر پیشرفت کودک، تحلیل داده ها و ارائه گزارش های هدفمند به والدین و متخصصان را فراهم کند.با این حال، چالش هایی مانند دقت تشخیص گفتار، سازگاری فرهنگی و زبانی، پذیرش والدین و معلمان و حفظ حریم خصوصی داده ها وجود دارد که باید در طراحی و پیاده سازی ابزارها مورد توجه قرار گیرد. یافته های پژوهش نشان می دهند که تلفیق فناوری های هوشمند با مداخلات زودهنگام و آموزش والد محور می تواند بهبود قابل توجهی در توانمندی های گفتاری و ارتباطی کودکان ایجاد کند و فرصت های جدیدی برای آموزش و توانبخشی فراهم آورد.در نتیجه، ابزارهای هوشمند گفتار به متن به عنوان یک راهکار موثر، با قابلیت شخصی سازی، بازخورد تعاملی و امکان تحلیل داده ها، می توانند کیفیت آموزش و توانمندسازی کودکان دارای اختلال بیان را ارتقا دهند و نقش مکمل مداخلات سنتی را ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

اختلال بیان ، کودکان ، ابزار هوشمند ، گفتار به متن ، مداخلات زودهنگام ، آموزش والد محور ، فناوری آموزشی ، توانبخشی