بازاندیشی در تعلیم و تربیت پساکرونا: مروری بر اثرات بلندمدت آموزش ترکیبی و مجازی بر انگیزش، تعلق خاطر و نابرابری های آموزشی

همه گیری کووید-۱۹ موجب گذار گسترده از آموزش حضوری به آموزش مجازی و سپس ترکیبی شد؛ تغییری که پیامدهای بلندمدت آن همچنان در نظام های آموزشی مشهود است. این پژوهش با روش مرور نظام مند و بر پایه چارچوب PRISMA ۲۰۲۰، شواهد منتشرشده بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ را درباره اثرات پایدار آموزش مجازی و ترکیبی بر انگیزش تحصیلی، حس تعلق خاطر به مدرسه و نابرابری های آموزشی بررسی کرد. در مجموع، ۵۹ مطالعه واجد شرایط در سنتز نهایی وارد شدند.یافته ها نشان داد که کاهش تعاملات رو در رو و تجربه انزوای آموزشی با افت انگیزش درونی، کاهش مشارکت و تضعیف خودتنظیمی یادگیری همراه بوده است. همچنین، محدود شدن روابط اجتماعی مدرسه ای باعث کاهش حس تعلق خاطر و افزایش احساس تنهایی و اضطراب شده است. نابرابری های آموزشی نیز تشدید گردیده و دانش آموزان مناطق محروم و خانواده های کم درآمد بیشترین آسیب را تجربه کرده اند.نتایج بر ضرورت طراحی سیاست های جبرانی عادلانه، حمایت عاطفی–اجتماعی و توسعه مدل های ترکیبی انسان محور در آموزش پساکرونا تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، آموزش ترکیبی ، پساکرونا ، انگیزش تحصیلی ، حس تعلق ، نابرابری