آموزش توانمندی های منش برای ارتقای بهزیستی روانشناختی دانش آموزان

در رویکرد روانشناسی مثبت نگر، توانمندی های منش به عنوان سنگ بناهای شخصیتی مثبت و راه هایی برای شکوفایی و دستیابی به زندگی رضایت بخش در نظر گرفته می شوند. هدف این مقاله، واکاوی علمی اثربخشی آموزش توانمندی های منش بر ارتقای بهزیستی روانشناختی دانش آموزان است. پژوهش های اخیر نشان داده اند که مداخلات مبتنی بر شناسایی و پرورش این توانمندی ها (مانند خرد، شجاعت، انسانیت، عدالت، میانه روی و تعالی) می تواند به طور معناداری سطح بهزیستی روانشناختی، افزایش عواطف مثبت و کاهش عواطف منفی را در کودکان و نوجوانان به همراه داشته باشد و این تاثیر در طول زمان نیز پایدار بماند . این مقاله با رویکردی تحلیلی-مروری استدلال می کند که ادغام آموزش توانمندی های منش در برنامه های درسی و فعالیت های مدرسه، نه تنها یک اقدام تکمیلی، بلکه یک ضرورت تربیتی برای پرورش دانش آموزانی تاب آور، دارای انگیزش درونی و دارای احساس معنا در زندگی است. الگوهای نظری همچون مدل «ارزش ها در عمل» (VIA) مبنای طراحی این برنامه های آموزشی قرار می گیرد. همچنین، نقش مشاوران و معلمان به عنوان تسهیل گرانی که امکان شناسایی، به کارگیری و قدردانی از این توانمندی ها را در محیط امن مدرسه فراهم می کنند، مورد تاکید قرار می گیرد. در نهایت، این مقاله نتیجه می گیرد که مدرسه، به عنوان یک زیست بوم یادگیری، می تواند با ترویج فرهنگ استفاده از توانمندی های منش، گامی اساسی در جهت تحقق ماموریت جامع خود یعنی «پرورش انسان سالم» بردارد.

کلیدواژه ها:

توانمندی های منش ، بهزیستی روانشناختی ، روانشناسی مثبت ، دانش آموزان ، آموزش مدرسه ای ، عواطف مثبت و منفی.