بررسی اثر نقطه تقاطع تراوایی نسبی و ضریب درونیابی در فرآیند تزریق آب با شوری کم

با توجه به کاهش منابع جدید نفتی در ایران و جهان، افزایش تقاضای جهانی نفت و رشد جمعیت ازدیاد برداشت نفت از مخازن موجود اهمیتی روزافزون یافته است. روش تزریق آب با شوری کم در دو دهه اخیر به عنوان راهکاری موثر برای بهبود بهره وری نفت مورد توجه قرار گرفته است. در مراحل اولیه، تولید مخازن نفتی به دلیل انرژی ذاتی خود به صورت خودبه خود تولید می کنند اما با گذشت زمان نیاز به روش های ازدیاد برداشت افزایش می یابد. یکی از پارامترهای مهم در شبیه سازی این فرآیندها نحوه مدل سازی تراوایی نسبی سیالات است که مستقیما به رفتار جریان و پیش بینی راندمان برداشت وابسته است. در این راستا، ضریب درونیابی به عنوان عاملی کلیدی در تنظیم شکل منحنی های تراوایی نسبی نقش دارد و می تواند بر پایداری جریان و نرخ جابجایی سیال تاثیرگذار باشد. در این مطالعه اثر نقطه تقاطع تراوایی نسبی و ضریب درونیابی بررسی شده است. نتایج نشان می دهد که افزایش نقطه تقاطع به سمت آب دوستی ضریب بازیافت نفت و تولید تجمعی آب را بهبود می بخشد؛ به طوری که در نقطه تقاطع ۰.۶، ضریب بازیافت نفت به ۴۸ درصد و در حالت خنثی به ۴۶ درصد رسیده است. همچنین، تولید تجمعی آب بیش از ۲ میلیون بشکه کاهش یافته است. برای تحلیل حساسیت دو سناریو برای پارامترهای شروع و پایان ضریب درونیابی تراوایی نسبی طراحی شد. نتایج حاکی از آن است که کاهش دامنه تغییرات ضریب درونیابی، تراوایی نسبی را پایدارتر کرده و ضریب بازیافت نفت را بهبود می بخشد در حالی که افزایش دامنه تغییرات، عملکرد اولیه بهتری دارد اما در بلندمدت با چالش هایی مانند تولید بیش از حد آب و کاهش راندمان مواجه می شود.

کلیدواژه ها:

ازدیاد برداشت ، تراوایی نسبی ، نقطه تقاطع نسبی نفت و گاز ، ضریب درونیابی