بررسی تطبیقی فرآیند برگزاری مناقصات در نظام حقوقی ایران و قراردادهای نفتی در قیاس با موافقت نامه تدارکات دولتی سازمان تجارت جهانی

در حال حاضر بخش عمده ای از فعالیت های اقتصادی کشور را خریدهای دولتی تشکیل می دهند. لذا در راستای مبارزه با فساد اقتصادی، ایجاد فرصت برابر برای تمامی عرضه کنندگان کالا و خدمات، ایجاد رقابت سالم و لازم جهت دسترسی به کالا و خدمات مورد نیاز دولت با کیفیت و قیمت مناسب و متناسب با خدمات و همچنین شفافیت بخشیدن به فرآیند خریدهای دولتی در اواخر سال ۱۳۸۳ قانون برگزاری مناقصات به تصویب مجلس و مجمع تشخیص مصلحت رسید. این قانون به دلیل نسخ و تغییرات چندی از قوانین، آیین نامه ها و تصویب نامه ها از اهمیت زیادی برخوردار می باشد. لذا در این مقاله پس از بررسی اصول حاکم بر قانون برگزاری مناقصات و اهداف آن، به بررسی تدارکات دولتی با الزامات و استانداردهای مندرج در موافقت نامه خریدهای دولتی سازمان تجارت جهانی مورد تطبیق قرار گرفته و همچنین توفیقات این قانون در رعایت استانداردهای بین المللی در زمینه خریدها و خدمات دولتی مورد ارزیابی قرار گرفته است. این مقاله در پی آن است که به صورت تطبیقی مراحل الزامات فرآیند برگزاری مناقصات در نظام حقوقی ایران و موافقت نامه تدارکات دولتی سازمان تجارت جهانی را بررسی نماید. نتایج پژوهش حاضر از این قرار است که در حیطه برگزاری مناقصات، تفاوت های اساسی در بین نظام حقوقی ایران با سازمان تجارت جهانی وجود دارد که در راستای الحاق ایران ارزشمندمان به سازمان تجارت جهانی باید این تفاوت ها تا حدودی برطرف شود. علاوه بر این نگاهی به قوانین و مقررات مربوط به مناقصات در صنعت نفت خواهیم انداخت. در مقاله پیش رو، از روش تحقیق توصیفی تحلیلی و تطبیقی استفاده شده است.

کلیدواژه ها:

مناقصه ، قانون برگزاری مناقصات ، سازمان تجارت جهانی (WTO) ، کمیته فنی بازرگانی ، ارزیابی فنی ، ارزیابی کیفی ، موافقت نامه تدارکات دولتی ، موافقت نامه خریدهای دولتی سازمان تجارت جهانی