تاثیر ورزش صبحگاهی بر خودتنظیمی شناختی هیجان و شایستگی حرکتی ادراک شده دانش آموزان دختر ۱۲ تا ۱۵ سال پایه متوسطه اول

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر ورزش صبحگاهی بر خودتنظیمی شناختی هیجان و شایستگی حرکتی ادراک شده دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول است. پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر ۱۲ تا ۱۵ ساله دوره اول متوسطه شهر ارومیه در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. نمونه گیری به روش در دسترس انجام و ۶۰ نفر به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته در برنامه ورزش صبحگاهی شرکت نمود. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خودتنظیمی شناختی هیجان و پرسشنامه شایستگی حرکتی ادراک شده بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تحلیل شد. نتایج نشان داد که ورزش صبحگاهی بر بهبود تنظیم شناختی هیجان مثبت و شایستگی حرکتی ادراک شده تاثیر مثبت و معناداری دارد (p<۰.۰۵) و در کاهش هیجانات منفی نیز موثر است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که ورزش صبحگاهی می تواند به عنوان یک مداخله موثر در بهبود سلامت روانی و حرکتی نوجوانان به ویژه دختران مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ورزش صبحگاهی ، خودتنظیمی شناختی هیجان ، شایستگی حرکتی ، هیجان مثبت ، هیجان منفی ، دانش آموزان دختر