مقایسه اثر آنی کشش پویا در عضلات منتخب مفصل زانو بر حس عمقی و تعادل ورزشکاران با ACL و بدون بازسازی

هدف این تحقیق مقایسه اثر آنی کشش پویا در عضلات منتخب مفصل زانو بر حس عمقی و تعادل ورزشکاران با و بدون بازسازی ACL بود. روش شناسی: پژوهش ۴۰ ورزشکار (۲۰ نفر دارای ACL بازسازی شده که حداقل ۶ ماه تا دو سال از عمل جراحیشان گذشته بود و کامل به تمرینات تیم خودشان برگشته بودند ۲۰ نفر ورزشکار سالم شهر تهران به عنوان آزمودنی در این تحقیق شرکت کردند. در ابتدا متغیرهای خطای بازسازی حس عمقی در زوایای ۴۵، ۶۰ و ۹۰ درجه هر دو گروه با استفاده از دستگاه آیزوکنتیک بایودکس و همچنین تعادل پویا با استفاده از دستگاه تعادلی بایودکس اندازه گیری شد. سپس بلافاصله پروتکل کشش پویا را اعمال کرده و بعد از پروتکل مجددا حس عمقی و تعادل پویای آزمودنی ها سنجیده شد. سپس نتایج هر دو آزمون مقایسه و بررسی شدند. نتایج آزمون آنالیز واریانس با اندازه های تکراری نشان داد که در تعامل زمان گروه خطاهای بازسازی شده زوایای ۴۵، ۶۰ و ۹۰ درجه زانو در ورزشکاران با و بدون ACL بازسازی شده اثر معناداری وجود ندارد. علاوه بر این، نتایج آزمون نا پارامتریک ویلکاکسون نشان داد که تغییرات تعادل پویا در هیچ کدام از دو گروه ورزشکاران سالم و ورزشکاران با ACL بازسازی شده معنادار نیست. همچنین نتایج آزمون نا پارامتریک یو من ویتنی نیز نشان داد تغییرات تعادل پویا بین دو گروه اختلاف معناداری نداشتند. بنابراین با توجه به یافته های این تحقیق به نظر می رسد که ورزشکاران و مربیان می توانند از پروتکل های کششی بدون نگرانی از اثر منفی آن بر روی دقت عملکرد حس وضعیت مفصل زانو و تعادل پویا استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

کشش پویا ، حس عمقی ، تعادل ، لیگامان متقاطع قدامی