اثر تمرینات ترکیبی استقامتی و مقاومتی بر سطوح گیرنده P۲X۷ (P۲X۷R) در مفصل موش های سالمند ماده

مقدمه و هدف: گیرنده پورینرژیک P۲X۷R (P۲X۷) یکی از تنظیم کننده های مهم بیماری های التهابی است که در وقوع و گسترش OA نقش دارد. با توجه به تاثیر ضدالتهابی تمرینات ورزشی هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرینات ترکیبی هوازی و مقاومتی بر سطوح P۲X۷R مایع سینوویال و غضروف مفصلی در موش های سالمند ماده بود. مواد و روش ها: ۱۲ سررت ماده نژاد ویستار (۲۴-۲۸ هفته) و با وزن ۳۱۶/۶۷±۲۲۲/۳۳ گرم به شیوه تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل (۶ سر در هر گروه) تقسیم شدند. رتها در گروه تجربی در هشت هفته تمرینات ترکیبی هوازی (دویدن روی تردمیل در شدت ۶۰-۴۰ درصد سرعت بیشینه ۶۰ دقیقه در هر جلسه و بدون شیب) و مقاومتی (۱۵ مرتبه بالا رفتن از نردبان ویژه جوندگان در شدت ۶۰-۴۰ درصد آزمون بار بیشینه با فواصل استراحت یک دقیقه ای، ۴۵ دقیقه در هر جلسه) در روزهای متناوب و در ساعت معینی از روز پنج روز در هفته شرکت کردند. همه رتها ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی تشریح شدند و شاخص های مورد بررسی با استفاده از روش آزمایشگاهی مناسب مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تی مستقل و زوجی در سطح معنی داری کمتر از ۰/۰۵ انجام شد. نتایج: اجرای هشت هفته تمرینات ترکیبی هوازی و مقاومتی با وجود کاهش معنی دار سطوح P۲X۷R مایع سینوویال (P=۰/۰۳۷) و وزن بدن (P=۰/۰۰۴) در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل با تغییری معنی دار در سطوح P۲X۷ مایع مفصلی همراه نبود (P>۰/۰۵). علاوه بر این، اجرای هشت هفته تمرینات ترکیبی هوازی و مقاومتی با کاهش معنی دار وزن بدن در گروه تجربی در پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون همراه بود (P=۰/۰۰۱). نتیجه گیری: چنین به نظر می رسد اجرای هشت هفته تمرینات ترکیبی هوازی و مقاومتی از طریق کاهش P۲X۷R بتواند در بهبود شرایط OA در سالمندان اثرگذار باشد. با این حال جهت درک سازوکار میانجی اندازه گیری شاخص های التهابی مرتبط توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تمرینات ترکیبی هوازی و مقاومتی ، P۲X۷R ، سالمندی