نقش تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) در بهبود حساسیت به انسولین و متابولیسم گلوکز

تمرینات تناوبی با شدت بالا (HIIT) به عنوان یک رویکرد نوین و موثر در حوزه تمرینات ورزشی در سال های اخیر به دلیل مزایای گسترده ای که در بهبود سلامت متابولیک و صرفه جویی در زمان دارد مورد توجه فراوان قرار گرفته است. این مقاله مروری با تمرکز بر مکانیسم های فیزیولوژیکی و متابولیکی به بررسی نقش HIIT در بهبود حساسیت به انسولین و متابولیسم گلوکز در جمعیت های گوناگون از جمله افراد سالم، مبتلایان به چاقی، دیابت نوع ۲ و زنان دارای سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) می پردازد. یافته های موجود نشان می دهند که HIIT می تواند موجب بهبود چشمگیر در عملکرد انسولین، کاهش مقاومت به انسولین و بهینه سازی برداشت و مصرف گلوکز در عضله اسکلتی شود. این اثرات از طریق افزایش ترانسلوکاسیون ناقل گلوکز GLUT۴، فعال سازی مسیرهای سیگنال دهی مانند AMPK، افزایش زیست زایی میتوکندری و بهبود ظرفیت اکسیداتیو سلولی حاصل می شوند، همچنین HIIT با کاهش تری گلیسیریدهای عضلانی و چربی های اشباع شده داخل سلولی زمینه بهبود سیگنال دهی انسولینی را فراهم می کند. در بخش های متعددی از مقاله، مقایسه ای بین HIIT و تمرینات مداوم با شدت متوسط (MICT) ارائه شده که نشان می دهد HIIT نه تنها در زمان کمتر، نتایجی مشابه یا بهتر ارائه می دهد بلکه ممکن است موجب افزایش بیشتر آمادگی قلبی تنفسی و چربی سوزی شود. در مجموع HIIT به عنوان یک راهبرد موثر، قابل تطبیق و قابل توصیه برای پیشگیری، کنترل و حتی درمان اختلالات متابولیک مرتبط با اختلال در عملکرد انسولین مطرح می شود.

کلیدواژه ها:

تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) ، حساسیت به انسولین ، متابولیسم ، گلوکز ، عضله اسکلتی ، دیابت نوع دو ، اختلالات متابولیک