اثر بخشی طرحواره درمانی بر طرحواره خودانضباطی ناکافی بر کودکان دارای نقص توجه و بیش فعالی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش طرحواره خویشتن داری و خودانضباطی ناکافی در کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) بود. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کودکان دارای تشخیص ADHD مراجعه کننده به مرکز مشاوره حامی در شهر قم در سال ۱۴۰۲ بود. از بین آن ها، ۴۰ کودک به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۲۰ نفر) جایدهی شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه طرحواره کودک (فرم والد)، مقیاس خودانضباطی و خویشتن داری ناکافی، آزمون کانرز والدین، و آزمون ریون بود. گروه آزمایش طی ۱۱ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت مداخله طرحواره درمانی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (آنکووا) نشان داد که طرحواره درمانی به شکل معناداری موجب کاهش طرحواره ناکافی خویشتن داری و خودانضباطی در کودکان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است (p < ۰.۰۵). نتایج این پژوهش نشان می دهد که طرحواره درمانی می تواند به عنوان یک مداخله موثر در بهبود مولفه های خودکنترلی و تنظیم هیجانی در کودکان مبتلا به ADHD مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، خویشتن داری ناکافی ، خودانضباطی ، کودکان ، ADHD ، مداخله روان شناختی