اثربخشی آموزش مهارت خودآگاهی بر اضطراب جدایی دانش آموزان تک والد

هدف از پژوهش حاضر اثربخشی آموزش مهارت خودآگاهی بر اضطراب جدایی دانش آموزان تک والد اجرا شده است. غیبت یکی از والدین یا هر دو، اثر نامطلوبی بر تحول آنها خواهد داشت و آنها را مستعد بیماری روانی یا مشکلات رفتاری بعدی خواهد ساخت. اختلال اضطراب جدایی، از شایع ترین اختلال های هیجانی در دوران کودکی و نوجوانی است و میزان شیوع آن ها بین ۶ تا ۱۸ درصد گزارش شده است. بر اساس متن پنجمین راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی (۲۰۱۳) برای تشخیص اضطراب جدایی کودکان ضرورت دارد که حداقل سه نشانه در رابطه با نگرانی مفرط در مورد جدایی از شخص مورد دلبستگی و به مدت حداقل ۲ هفته وجود داشته باشد. ویژگی ها و علائم اختلال اضطراب جدایی در کودکان عموما به صورت ترس و نگرانی مفرط هنگام جدا شدن از خانه یا افراد دلبسته (معمولا والدین)، نگرانی نسبت به آسیب دیدن خود و یا افراد دلبسته، بروز رفتارهای اجتنابی در موقعیت های جدایی از افراد دلبسته یا منزل و گاهی بروز مشکلات و شکایت های بدنی مانند سرگیجه، سر درد، مشکلات گوارشی، تهوع و استفراغ خود را نشان می دهد. شدت این اضطراب با سطح رشدی و سن تقویمی کودک نامتناسب است، به گونه ای که میزان اجتناب و بی قراری و اضطراب کودک در موقعیت های جدایی با سطح سنی وی هماهنگ نیست و واکنش های ناسازگار به شکل افراطی و مشکل ساز در این موقعیت ها بروز پیدا می کنند. برای اینکه دانش آموزان بتوانند به طور موثری با استرس ها و مشکلات زندگی مقابله کنند، نیازمند یادگیری مهارت های زندگی هستند. این مهارت ها به آن ها کمک می کند تا با اعتماد به نفس بیشتری به مشکلات روبه رو شوند و راه حل های مناسبی برای آن ها پیدا کنند. اولین و موثرترین مهارت از مجموعه مهارت های زندگی خودآگاهی می باشد که به بررسی دقیق جنبه های مختلف شخصیت، از قبیل نقاط قوت، ضعف ، ارزش ها و انگیزه ها که در نتیجه آن فرد دید بهتری نسبت به خود پیدا می کند می پردازد.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت خودآگاهی ، اضطراب جدایی ، دانش آموزان تک والد