اثربخشی درمان کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودکارآمدی، سلامت روان و انگیزه تحصیلی در دانش آموزان پسر متوسطه دوم

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودکارآمدی، سلامت روان و انگیزه تحصیلی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر بابل بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پسر متوسطه دوم شهر بابل در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد ۳۹۴۶ نفر بود که از این میان ۳۰ نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس و داوطلبانه انتخاب و به طور تصادفی ساده در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس خودکارآمدی عمومی شرر و مادوکس (GSE)، پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ (GHQ-۲۸) و پرسشنامه انگیزش تحصیلی والرند (AMS) بودند که روایی و پایایی آن ها در پژوهش های پیشین تایید شده است. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت درمان کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های آماری کولموگروف-اسمیرنوف، آزمون لون، آزمون کوواریانس (ANCOVA) و تحلیل های تکمیلی مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. نتایج تحلیل های آماری نشان داد درمان کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی به طور معناداری موجب افزایش خودکارآمدی، بهبود سلامت روان و ارتقاء انگیزه تحصیلی دانش آموزان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (p<۰.۰۵). بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که درمان کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی یک رویکرد موثر در ارتقاء مولفه های روان شناختی و تحصیلی نوجوانان به شمار می رود و پیشنهاد می شود به عنوان یک مداخله پیشگیرانه در مدارس به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

درمان کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی ، خودکارآمدی ، سلامت روان ، انگیزه تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه دوم