رویکرد هوشنگ سیحون سردسته معماران مدرن تاریخ گرای ایران در طراحی مقبره ابوعلی سینا

سلطنت پهلوی آخرین دودمان پادشاهی ایران محسوب می شود. دوره پهلوی دوم که بازه زمانی مورد مطالعه ما در این پژوهش است، پس از برکناری رضا شاه پهلوی می باشد در خلال اشغال ایران در جنگ جهانی دوم توسط گروه متفقین محمدرضا پهلوی به جای پدر به رسید. این دو پادشاه در مجموع ۵۳ سال در ایران پادشاهی کردند و با وقوع انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ برچیده شدند. در دوره پهلوی اول یا دوره رضاشاهی نظامی گرایی با ورود معماری مدرن صنعتی سازی در بیشتر بناها در غالب پل، کارخانه، راه سازی و دانشگاه دیده می شود. در طراحی و ساخت این بناها از معماران خارجی استفاده شده است. ویژگی این بناها بیان مستقیم (کهنه گرا) و غیر مستقیم کهن گرا از الگوهای معماری ایرانی در قبل از اسلام است ما در این دوره دچار گسست از معماری اسلامی و رجوع به معماری باستانی هخامنشی و اشکانی هستیم. دوره پهلوی دوم مصادف است با ورود معماران نسل دوم و معماران نسل سوم. در این دوره ضمن همسو شدن با معماری مدرن، غربی سنت های گذشته معماری ایران زنده می شود. یکی از معماران نسل دوم که به احیای سنت در معماری می پردازد هوشنگ سیحون است که از ایشان به عنوان سردسته معماران مدرن تاریخ گرای ایران و استاد معماری بناهای یادمانی یاد می شود. دلیل دیگر شهرت ایشان تخصص در زمینه آموزش معماری است. کارهای معماری او طیف وسیعی از بناها را شامل می شود که عملکرد و زیبایی سرلوحه طراحی او قلمداد می شود. آرامگاه ها از جمله بناهای مهمی بودند که به درخواست، حکام پادشاهان و بزرگان پس از بر تخت نشستن و مشهور شدن دستور ساخت آن ها صادر می شد. هدفشان از ساخت مقبره آمرزش و جاودانگی نامشان بود. در پژوهش پیش رو در ابتدا سبک فکری هوشنگ سیحون و آرامگاه ها که کاربری مورد علاقه طراحی و همچنین دلیل شهرت این معمار بوده بررسی می شود سپس سیر تکاملی آرامگاه ها در ایران مورد بررسی قرار خواهد گرفت و در نهایت به بررسی مولفه های به کار رفته در طراحی آرامگاه ابوعلی سینا پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

سیحون ، آرامگاه ، معماری مدرن ، تاریخ گرایی ، نوگرایی