زون بندی حوزه جوامع مانگرو جهت طراحی منظر، با محوریت مرمت و توان بخشی اکولوژیک نمونه موردی خور بیدخون، عسلویه- ایران

جنگل های حرا به عنوان ذخیره گاه زیست کره با ایجاد ارتباط دوسویه بین اکوسیستم های خشکی و دریا، خدمات اکوسیستمی بسیاری از جمله نقش ضربه گیری در برابر امواج دریا، جلوگیری از فرسایش خاک و ایجاد زیستگاه برای جانوران دریایی به همراه داشته اند. بنابراین حفاظت و توان بخشی این جنگل ها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. با توجه به روند رو به افزایش تخریب منظر اکولوژیک مناطق صنعتی موجود در اقلیم های خاص و حفاظت شده به ویژه جوامع مانگرو، بررسی نحوه ارتباطات ساختاری عناصر و قطعات منظر به منظور ایجاد تعادل در روابط جوامع زیستی و اجتماعی، مرمت محیطی و طراحی مبتنی بر حفاظت از ساختارهای اکولوژیک لازم و ضروری می باشد. این مطالعه به بررسی روش مرمت اکولوژیک زیستگاه های مانگرو جهت طراحی اکولوژیک در مقیاس منظر خواهد پرداخت. به این منظور ابتدا با استفاده از عکس های هوایی UTM و مطالعات میدانی نقشه هایی در مقیاس ۱:۱۰۰۰۰ در ۴ مقطع زمانی مشخص خواهد شد. ۷ کلاس کاربری اراضی در قالب ۴ اکوتوپ جنگلی، غیرجنگلی، دشتی و دریایی در هر یک مشخص و میزان پسروی، پیشروی و هسته مرکزی هر اکوتوپ نسبت به نقشه مبنا (۱۴۰۳) برحسب هکتار در Arc GIS محاسبه خواهد گردید. سپس با هدف طراحی اکولوژیک به زون بندی به صورت بافرهای انعطاف پذیر حوزه داخلی جوامع مانگرو خواهیم پرداخت. اساس این زون بندی بر مبنای تعیین زون حساس حفاظت شده، زون حفاظت و پایش زیستگاه، زون کاربری های طبیعت محور و زون کاربری های انسان محور می باشد.

کلیدواژه ها:

توان بخشی و احیای اکولوژیک ، اکوتوپ ، اکولوژی منظر ، طراحی اکولوژیک ، زون بندی جوامع مانگرو (جنگل های حرا)