تاثیر تفریح درمانی در بیماران مبتلا به الزایمر (یک مقاله مروری)

بیماری آلزایمر یکی از شایع ترین اختلالات نورودژنراتیو است که با افت تدریجی توانایی های شناختی، حافظه و عملکرد روزمره همراه می باشد. با توجه به محدودیت درمان های دارویی و عوارض جانبی آنها در سال های اخیر استفاده از روش های غیر دارویی به ویژه تفریح درمانی به عنوان رویکردی مکمل مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله مروری با هدف بررسی تاثیرات تفریح درمانی بر بیماران مبتلا به آلزایمر تدوین شده است. روش کار شامل مرور مطالعات انجام شده طی ده سال اخیر در پایگاه های معتبر علمی و تحلیل نتایج حاصل از آنها می باشد. یافته ها نشان می دهد که تفریح درمانی از طریق فعالیت هایی مانند موسیقی درمانی، هنر درمانی، ورزش های سبک، باغبانی و حیوان درمانی می تواند به طور معناداری موجب کاهش اضطراب، افسردگی و پرخاشگری شده و همچنین عملکرد، شناختی، تعاملات اجتماعی و کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشد. بررسی پژوهش ها حاکی از آن است که تلفیق این مداخلات با درمان های دارویی اثربخشی بیشتری در مدیریت بیماری دارد. با وجود برخی محدودیت ها نظیر تفاوت شدت بیماری، نبود استانداردهای جهانی و کمبود متخصصان این حوزه، نتایج به دست آمده بیانگر اهمیت و ضرورت توجه به تفریح درمانی به عنوان بخشی مکمل در برنامه های مراقبتی بیماران آلزایمر است.

کلیدواژه ها:

آلزایمر ، تفریح درمانی ، موسیقی درمانی ، هنر درمانی ، کیفیت زندگی ، اضطراب ، افسردگی