نقش داروهای روانپزشکی در تعدیل اثربخشی درمان های روانشناختی در بیماران مزمن جسمی: یک مرور نظام مند بین رشته ای

بیماریهای مزمن جسمی نظیر دیابت، سرطان، بیماریهای خودایمنی و نورولوژیک، علاوه بر عوارض فیزیکی، گسترده اغلب با اختلالات روانی همایند مانند افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و اختلالات سازگاری همراه هستند. رویکردهای درمانی رایج در این حوزه، ترکیبی از مداخلات روان درمانی و دارو درمانی روان پزشکی را پیشنهاد می کنند. از سوی دیگر، در دهه های اخیر درمان های روان شناختی مانند درمان شناختی رفتاری (CBT)، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT)، ذهن آگاهی (Mindfulness-Based Interventions) و درمان های هیجان محور (EFT) به عنوان ابزارهای موثر در مدیریت روان شناختی بیماری های مزمن مورد توجه قرار گرفته اند (Hofmann et al., ۲۰۱۷; Hayes et al., ۲۰۱۹). این مقاله با هدف مرور نظام مند و نقادانه ی یافته های پژوهشی بین رشته ای، به بررسی تعامل میان داروهای روان پزشکی و درمان های روان شناختی در بیماران مبتلا به بیماری های مزمن جسمی می پردازد. تمرکز اصلی بر آن است که مشخص شود در چه شرایطی استفاده همزمان از این دو رویکرد سودمند، مضر یا خنثی است. نتایج این بررسی می تواند به ارتقاء کیفیت مداخلات بالینی، بهبود برنامه های درمانی چندبعدی و افزایش همکاری بین تخصصی میان روانشناسان بالینی، روان پزشکان و پزشکان عمومی منجر شود.

کلیدواژه ها:

داروهای روان پزشکی ، درمان شناختی رفتاری ، درمان های هیجان محور ، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، ذهن آگاهی ، بیماری های مزمن ، مداخلات چند بعدی