بررسی تاثیر استرس بر روند درمان و عود اسکیزوفرنی

اسکیزوفرنی، به مثابه یکی از پرچالش ترین اختلالات روان پریشی مزمن همچنان کانون تمرکز مطالعات روان پزشکی و علوم اعصاب است. این اختلال که با مجموعه ای از علائم مثبت، منفی و شناختی شناخته می شود، نه تنها زیست شناختی و ژنتیکی بلکه به شدت روان اجتماعی نیز است. در این میان، استرس به عنوان یک تغییر میانجی، نقشی انکارناپذیر در شکل گیری، پایداری یا تشدید اپیزودهای اسکیزوفرنیک ایفا می کند. شواهد متعددی حاکی از آن است که مواجهه با عوامل استرس زای حاد یا مزمن، با ایجاد اختلال در تعادل سیستم عصبی و کاهش انعطاف پذیری عصبی، می تواند منجر به عود یا تشدید علائم روان پریشی شود. این مقاله با نگاهی جامع نگر به تعریف و طبقه بندی اسکیزوفرنی، نقش استرس را در تکوین و تداوم علائم بررسی کرده و تاثیر آن بر کارآمدی درمان ها را تحلیل می کند. همچنین استراتژی های مقابل های موثر از جمله مداخلات شناختی رفتاری، حمایت های روان اجتماعی و تعدیل شرایط محیطی، در جهت کاهش بار استرس و بهبود پیش آگهی بیماران تبیین شده است. یافته های این مطالعه بر اهمیت شناسایی و کنترل عوامل استرس زا در مدیریت موثرتر اسکیزوفرنی تاکید دارند چراکه مدیریت استرس نه تنها مکمل درمان دارویی، بلکه سنگ بنای توانبخشی روانی اجتماعی این بیماران محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

استرس ، اسکیزوفرنی ، شدت علائم ، آسیب پذیری روانی ، عوامل روانی اجتماعی