اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر محرومیت هیجانی نابینایان

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر محرومیت هیجانی نابینایان اصفهان انجام شد. پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با مرحله پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری این پژوهش را تمام زنان نابینای مرکز فاطمه زهرا شهر اصفهان در بهمن ماه سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند. نمونه این پژوهش به صورت در دسترس با حجم ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. از پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ (۱۹۹۴) در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری استفاده شد. مداخله طرحواره درمانی در ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار spss نسخه ۲۶ به روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل گردید. یافته های پژوهش نشان داد که بین دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد؛ به عبارتی طرحواره درمانی گروهی بر محرومیت هیجانی تاثیرگذار بوده است و اثرات این درمان در مرحله پیگیری نیز باقی ماند (۰.۰۵>P). در نتیجه طرحواره درمانی می تواند با اصلاح باورهای ناسازگار و الگوهای رفتاری منفی باعث بهبود محرومیت هیجانی شود.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، محرومیت هیجانی ، نابینایان