اثر بخشی درمان شناختی رفتاری بر اعتیاد به شبکه های اجتماعی مجازی و نگرش به بزهکاری در دانش آموزان

این پژوهش با هدف اثر بخشی درمان شناختی-رفتاری بر اعتیاد به شبکه های اجتماعی مجازی و نگرش به بزهکاری در دانش آموزان انجام شد پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر متوسطه اول دبیرستان هجرت در سال تحصیلی ۱۴۰۴ بود که از بین آنها با در نظر گرفتن معیارهای ورود به مطالعه و با روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۳۰ دانش آموز پسر اهمال کار انتخاب و با شیوه تصادفی در دو گروه مساوی (هر گروه ۱۵) نفر گمارش شدند. گردآوری اطلاعات با پرسشنامه اعتیاد به شبکه های اجتماعی مجازی (خواجه احمدی و همکاران (۱۳۹۵)) و پرسشنامه نگرش به بزهکاری (فضلی (۱۳۸۹)) انجام شد درمان شناختی-رفتاری با توجه به پروتکل ویلدرموت طی ۸ جلسه برای آزمودنی های گروه آزمایش اجرا شد اما گروه کنترل مداخله ای را دریافت نکرد. داده ها با روش های آمار توصیفی فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار، آزمون های آماری پارامتریک و آنالیز کوواریانس (تک متغیره و چندمتغیره) با نرم افزار آماری SPSS۲۶ تحلیل شد. نتایج نشان داد که میانگین نمره کل اعتیاد به شبکه های اجتماعی مجازی در گروه آزمایش پس از انجام مداخله نسبت به گروه به طور معناداری کاهش یافت (۰/۰۵>P). همچنین، نتایج نشان داد که درمان شناختی رفتاری بر کاهش میانگین نمره کل نگرش به بزهکاری در آزمودنی های گروه آزمایش برخلاف گروه کنترل سودمند بوده است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی - رفتاری ، اعتیاد شبکه های اجتماعی مجازی ، بزهکاری