اثربخشی مواجهه درمانی روایتی در کاهش علائم افسردگی و افزایش تاب آوری در افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی

مواجهه درمانی روایتی یک درمان متمرکز بر ضربه حافظه است تاکنون اثر بخشی مواجهه درمانی روایتی بر برخی متغیرها بررسی شده است ولی در مورد اثربخشی آن بر افسردگی و تاب آوری افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی شکاف پژوهشی وجود دارد. هدف مطالعه حاضر تعیین اثربخشی مواجهه درمانی روایتی بر کاهش افسردگی و افزایش تاب آوری افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی بود. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی بزرگسالان (۲۰) تا ۵۰ سال مبتلا به اختلال افسردگی اساسی در شهر قزوین در سال ۱۴۰۳ بود؛ که از بین آنها ۳۰ نفر به عنوان افراد نمونه با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه (۱۵) نفر گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس استاندارد افسردگی بک ویرایش دوم (BDI-II) و مقیاس تاب آوری بود. پروتکل مورد استفاده در این پژوهش برنامه جلسات مواجهه درمانی روایتی بود. درمان به صورت ۵ جلسه ۹۰ دقیقه ای فردی برای هر یک از افراد گروه آزمایش ارائه شد و داده ها از طریق نرم افزار و با استفاده از روش آماری t مستقل در مورد تفاضل نمرات پیش پس آزمون مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان دادند که مواجهه درمانی روایتی به طور معناداری افسردگی (۱۲.۳۹ و ۰.۰۰=P) را در افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی کاهش داده و میزان تاب آوری (۷.۹۸ و ۰.۰۰=P) را در آنها افزایش داده است در نتیجه می توان به کارگیری مواجهه درمانی روایتی را با در نظر گرفتن ملاحظات بالینی به منظور کاهش افسردگی و افزایش تاب آوری بیماران پیشنهاد نمود.

کلیدواژه ها:

افسردگی ، تاب آوری ، مواجهه درمانی روایتی ، SPSS ، ورژن ۲۴