سهم سامانه های فتوولتائیک پشت بامی در کاهش بار شبکه ناشی از مصرف آسانسورهای مسکونی چند طبقه در تهران: تحلیل سناریویی

روند رشد عمودی شهرها و افزایش تراکم سکونتی وابستگی روزافزون به سامانه های بالابر را به عنوان یکی از بارهای مهم الکتریکی ساختمانهای شهری افزایش داده است. این وابستگی در کلان شهرهایی مانند تهران، سهم قابل توجهی در ناترازی برق و فشار بر شبکه ایجاد می کند. در این پژوهش امکان سنجی تامین انرژی موردنیاز آسانسورهای یک ساختمان مسکونی نه طبقه با دو دستگاه آسانسور از طریق سامانه های فتوولتائیک نصب شده بر پشت بام مورد ارزیابی قرار گرفته است. مدل پیش بینی مصرف سالانه انرژی آسانسور بر اساس داده های تجربی و پژوهشهای معتبر توسعه یافته و پارامترهای تابش خورشیدی از داده های مرجع ساتبا استخراج شده است. سپس سه سناریوی متفاوت بهره برداری از مساحت پشت بام (۱۵، ۴۵ و ۶۵ درصد) مطابق توصیه های NREL انتخاب و شبیه سازی شده اند. نتایج نشان می دهد که حتی در حالت محافظه کارانه ۱۵ درصد، می توان حدود ۵۰ درصد انرژی سالانه آسانسورها را تامین کرد. سناریوهای میان رده و گسترده (۴۵ و ۶۵ درصد) توانایی تامین کامل مصرف سالانه را داشته و حتی مازاد انرژی قابل تزریق به سایر بارهای خدماتی ساختمان ایجاد می کنند. این رویکرد علاوه بر کاهش وابستگی به شبکه تاب آوری ساختمان در دوره های قطع برق را افزایش داده و در سطح شهری به کاهش پیک بار کمک می کند. از منظر سیاست گذاری، پیشنهاد می شود پیش بینی و نصب سامانه های فتوولتائیک جهت تامین بار آسانسورها در مرحله طراحی و بر اساس الزامات مبحث ۱۹ مقررات ملی ساختمان اجباری شود؛ اقدامی که می تواند نیاز به مشوق های مالی را کاهش داده و توسعه تولید پراکنده را در بافت های متراکم شهری تسهیل نماید.

کلیدواژه ها:

آسانسور ، سامانه فتوولتائیک پشت بام ، خورشیدی ، انرژی ساختمان ، تولید پراکنده ، تاب آوری الکتریکی