بررسی تطبیقی الگوهای فراغتی شهروندان در فضاهای قدیم و مدرن شهری (مطالعه موردی شهر اصفهان)

امروزه اوقات فراغت بخش مهمی از زندگی روزمره ی افراد را تشکیل می دهد. نظر به تنوع روزافزون فعالیت های فراغتی در شهرها، انسان ها برای گذران فراغت خویش دست به انتخاب های گوناگون می زنند که ممکن است این انتخاب به صورت آزادانه شکل نگیرد، لذا هدف پژوهش حاضر بررسی تطبیقی الگوهای فراغتی شهروندان در فضاهای قدیم و مدرن شهری در شهر اصفهان می باشد که نوع هدف ها را به صورت کاربردی پهنانگر خرد و مقطعی مورد بررسی قرار می دهد. روش تحقیق از نوع پیمایشی و ابزار تحقیق جمع آوری داده ها و همچنین پرسشنامه ای که خود محقق ساخته است. تجزیه و تحلیل این کار با استفاده نرم افزارها SPSS و ایموس می باشد. نتایج تحقیق حاکی از آن است که میزان الگوهای فردی فراغت شهروندان در فضاهای مدرن شهری با میانگین (۳/۳۲) بیشتر از فضاهای قدیم شهری با میانگین (۳/۰۸)، الگوهای دو نفره فراغت شهروندان در فضاهای مدرن با میانگین (۳/۴۷) بیشتر از فضاهای قدیم شهری با میانگین (۳/۲۹)، الگوهای خانوادگی فراغت شهروندان در فضاهای قدیم شهری با میانگین (۳/۵۸) بیشتر از مناطق مدرن با میانگین (۳/۱۸) و الگوهای اجتماعی فراغت شهروندان در فضاهای مدرن شهری با میانگین (۳/۴۴) بیشتر از فضاهای قدیم با میانگین (۳/۳۲) می باشد و این تفاوت ها معنادار است. همچنین نتایج حاصل از شدت رابطه های به دست آمده نشان می دهد که بین متغیرهای مستقل استفاده از رسانه های جمعی (۰/۴۰)، اعتماد اجتماعی (۰/۳۷)، احساس امنیت اجتماعی (۰/۴۲)، کیفیت زندگی (۰/۴۵)، مشارکت اجتماعی (۰/۲۸) و درآمد خانوار (۰/۳۵) با میزان سپری نمودن الگوهای اوقات فراغت شهروندان در فضاهای شهری اصفهان (قدیم و جدید) ارتباط مثبت و معنادار وجود دارد. در متغیر جنس نیز الگوهای دو نفره فراغت شهروندان برای مردان (۳/۴۶) بیشتر از زنان (۳/۳۰) است. اما بین متغیرهای سازگاری اجتماعی و سن با الگوهای اوقات فراغت ارتباط معناداری مشاهده نگردید.

کلیدواژه ها:

اوقات فراغت ، الگوهای فراغتی ، فضای شهری ، فضای قدیم