تحریم های رسانه ای از منظر حقوق بین الملل مشروعیت، چالش ها و مسیرهای آینده

تحریم های رسانه ای که شامل محدودیت های یک جانبه یا چندجانبه بر نهادهای رسانه ای وابسته به دولت های خارجی هستند به ابزاری رایج برای اعمال فشار ژئوپولیتیک تبدیل شده اند. این مقاله با نگاهی انتقادی مشروعیت و قانونی بودن چنین تحریم هایی را در چارچوب حقوق بین الملل به ویژه منشور ملل متحد، حقوق بین الملل بشر به ویژه میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی و اصول حاکمیت دولت ها بررسی می کند. از رهگذر تحلیل موردی رسانه هایی چون RT (روسیه)، Press TV (ایران) و رسانه های کره شمالی و نیز بررسی تطبیقی نظام های داخلی همچون ایالات متحده و فرانسه، مقاله نشان می دهد که تحریم های رسانه ای در شکل رایج خود غالبا ناقض اصول بنیادین آزادی بیان، تناسب، و اصل عدم مداخله هستند. مقاله استدلال می کند که گرچه نگرانی های مشروع امنیت ملی می تواند محدودیت هایی هدفمند را توجیه کند، اما ممنوعیت های کلی نوعا مصداق سانسور فرامرزی غیرقانونی محسوب می شوند. در پایان راهکارهایی عملی تحت نظارت سازمان ملل برای تقویت نظارت حقوقی، صیانت از حقوق مخاطبان و جلوگیری از سیاسی سازی تحریم های رسانه ای پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

تحریم های رسانه ای ، آزادی بیان ، حقوق بین الملل ، حقوق بشر بین المللی ، حاکمیت ، عدم مداخله ، سانسور ، دسترسی به اطلاعات ، پروپاگاندا ، رژیم های تحریمی