وقتی کافی بودن کافی نیست روایتی از نوجوانان کمال گر

کمال گرایی از ویژگی های شخصیتی مهم در نوجوانان است که با تمایل به رسیدن به استانداردهای بالا و اجتناب از اشتباه همراه است. این ویژگی در دوران حساس، نوجوانی با تحولات روانی، اجتماعی و تحصیلی همزمان می شود و می تواند پیامدهای مهمی برای سلامت روان و عملکرد فردی داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی روایت های نوجوانان کمال گرا درباره احساس کافی نبودن انجام شده است. این مطالعه با روش کیفی و رویکرد روایت پژوهی انجام گرفت. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته با ۹ نوجوان ۱۲ تا ۱۸ ساله گردآوری شد. شرکت کنندگان به صورت هدفمند انتخاب شدند و روایت های آنان درباره چالش ها و تجربه های ناشی از کمال گرایی ثبت و تحلیل گردید. داده ها با روش کدگذاری سه مرحله ای (باز، محوری، گزینشی) تحلیل شدند. در نتیجه سه مضمون اصلی استخراج شد: تاثیرات کمال گرایی (اضطراب، خودسرزنشی، معیارهای سختگیرانه و فشارهای روانی)، عوامل کمال گرایی (تاثیر خانواده، مدرسه و جامعه) و نتایج کمال گرایی (واکنش های ذهنی، رفتاری و دفاعی مانند نشخوار فکری یا کناره گیری). یافته ها نشان داد نوجوانان موفقیت را در بی نقص بودن و تایید دیگران می دانند و در برابر شکست احساس بی ارزشی می کنند. در پایان می توان گفت که توجه به ابعاد روانشناختی و محیطی و اجتماعی کمال گرایی برای پیشگیری از آسیب های آن ضروری است.

کلیدواژه ها:

احساس بی ارزشی ، کافی نبودن ، کمال گرایی ، مقایسه کردن ، نوجوانی