نقش فناوری های نوین آموزشی در بهبود فرآیند تصمیم گیری مدیران مدارس

دوران معاصر با تحولات دیجیتال گسترده ای مشخص می شود که تمامی ابعاد سازمان ها، از جمله نهادهای آموزشی را دگرگون ساخته است. این پژوهش با هدف بررسی عمیق نقش فناوری های نوین آموزشی در بهبود فرآیند تصمیم گیری مدیران مدارس انجام شده است. سوال اصلی این تحقیق بر آن است تا مشخص سازد که فناوری های دیجیتال و سامانه های هوشمند مدیریت چگونه بر کیفیت تصمیم گیری و کارایی مدیران آموزشی تاثیر می گذارند. روش تحقیق، مرور نظام مند ادبیات پژوهشی است که با جستجوی جامع و انتخاب هدفمند مقالات معتبر منتشر شده انجام گرفت. یافته های حاصل از تحلیل ۲۵ مقاله منتخب در پنج محور اصلی طبقه بندی شدند: (۱) ظهور تصمیم گیری داده محور به واسطه انفورماتیک آموزشی و کلان داده ها؛ (۲) هوش مصنوعی به مثابه شریک همکاری در تصمیم گیری های اداری؛ (۳) افزایش کارایی عملیاتی و عملکرد سازمانی از طریق اتوماسیون و بهینه سازی فرآیندها؛ (۴) ضرورت رهبری نوآور و فرهنگ سازی برای پذیرش فناوری؛ و (۵) چالش ها، چارچوب ها و استراتژی های پیاده سازی موفق فناوری. نتایج نشان می دهد که فناوری های نوین، پارادایم مدیریت آموزشی را از رویکردهای سنتی به سمت مدلی داده محور، هوشمند و کارآمد سوق داده اند. این ابزارها با فراهم آوردن تحلیل های دقیق و آنی، مدیران را در اتخاذ تصمیمات آگاهانه تر یاری می کنند. با این حال، تحقق کامل این پتانسیل مستلزم رهبری تحول گرا، سرمایه گذاری در زیرساخت ها، توسعه صلاحیت های دیجیتال و ایجاد یک فرهنگ سازمانی حامی نوآوری است. این پژوهش با ارائه یک تحلیل تلفیقی از آخرین یافته های علمی، پیامدهای نظری و کاربردی مهمی برای مدیران، سیاست گذاران و پژوهشگران حوزه مدیریت آموزشی به همراه دارد و بر لزوم حرکت به سوی یک مدل همکاری همزیستانه میان هوش انسانی و هوش مصنوعی در مدیریت مدارس آینده تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت آموزشی ، فناوری های نوین ، تصمیم گیری داده محور ، هوش مصنوعی ، کارایی مدیران