بررسی نقش هوش مصنوعی در تحول پارادایم آموزشی از مدیریت فرآیند تدریس تا تربیت دانش آموزان

هدف از این مقاله، بررسی نقش تحول آفرین هوش مصنوعی در تغییر پارادایم حاکم بر نظام های آموزشی است. در پارادایم سنتی، تمرکز اصلی بر مدیریت فرآیند تدریس و انتقال یک سویه دانش بود. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی نشان می دهد که چگونه هوش مصنوعی با ارائه ابزارها و راهکارهای نوین، در حال جابجایی کانون توجه از «معلم-محوری» به «دانش آموز-محوری» است. یافته های تحقیق حاکی از آن است که فناوری های هوش مصنوعی در سه سطح مختلف، این تحول را ممکن ساخته اند: در سطح مدیریت فرآیند تدریس، با استفاده از سیستم های هوشمند مدیریت کلاس، تحلیل خودکار عملکرد و ارائه بازخورد فوری به معلمان؛ در سطح یادگیری شخصی شده، از طریق سامانه های تطبیقی که محتوا، سرعت و سبک یادگیری را با نیازهای منحصربه فرد هر دانش آموز هماهنگ می کنند؛ و در نهایت، در سطح تربیت و پرورش دانش آموزان، با کمک دستیاران هوشمند آموزشی که بر رشد مهارت های شناختی، اجتماعی-عاطفی و فراشناختی فراگیران متمرکزند. نتیجه کلی این پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی تنها یک ابزار کمکی نیست، بلکه عاملی کلیدی در گذار از یک نظام آموزشی استاندارد و انبوه محور به سوی اکوسیستمی پویا، انعطاف پذیر و انسان محور است که در آن، هدف نهایی، تربیت شهروندانی خلاق، نقاد و توانمند برای زندگی در عصر دیجیتال می باشد. این تحول، چالش های مهمی در حوزه اخلاق، حریم خصوصی و نقش معلم را نیز به همراه دارد که در مقاله به آن ها پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش ، نظام آموزشی