بررسی تطبیقی آموزه های تورات، انجیل و قرآن در مورد حفاظت از محیط زیست

بحران های زیست محیطی معاصر را نمی توان تنها پیامد پیشرفت صنعتی یا توسعه فناوری دانست؛ بلکه یکی از ریشه های اصلی آن را باید در «بحران معنویت» و «فقدان مبانی اخلاقی» در نسبت انسان با طبیعت جست وجو کرد. در دنیای مدرن، طبیعت از جایگاه مقدس و معنا دار خود فروافتاده و به ابزاری برای بهره کشی و سود بدل شده است. این پژوهش با رویکردی تطبیقی و با بهره گیری از روش تحلیل محتوای کیفی، آموزه های سه کتاب مقدس تورات، انجیل و قرآن را درزمینه حفاظت از محیط زیست واکاوی می کند. یافته ها نشان می دهد که این متون الهی، هر یک با زبان و جهان بینی خاص خود، بر چهار مقوله بنیادین تاکید دارند: «انسان به عنوان مسئول و امانت دار خداوند»، «پرهیز از اسراف و بهره کشی افراطی»، «تقدس طبیعت به عنوان نشانه ای از حضور الهی»، و «عدالت بین نسلی در حفظ منابع طبیعی». باوجود اشتراک در اصل مسئولیت انسان، نحوه تبیین در هر متن متفاوت است: تورات با تاکید بر قانون مندی و مسئولیت جمعی، انجیل با نگاهی اخلاقی و فردی، و قرآن با ارتقای این رابطه به سطح «خلافت وجودی» انسان در نظام آفرینش. این یافته ها نشان می دهد که ادیان ابراهیمی می توانند بنیانی معنوی و اخلاقی برای بازسازی «الهیات سبز گفت وگومحور» و تقویت «اخلاق زیست محیطی جهانی» فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

تورات ، انجیل ، قرآن ، محیط زیست ، بررسی تطبیقی ، الهیات سبز