بررسی اثرگزاری روش چندحسی و تقویت حافظه دیداری-شنیداری در بهبود اختلال نوشتن دانش آموزان ابتدایی

اختلال نوشتن (دیسگرافیا) از چالش های اساسی دوره ابتدایی است که بر جنبه های مختلف تحصیلی و روانی دانش آموزان تاثیر منفی می گذارد. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی روش ترکیبی چندحسی و تقویت حافظه دیداری-شنیداری بر بهبود اختلال نوشتن دانش آموزان ابتدایی انجام شد. مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه سوم و چهارم ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که دارای تشخیص اختلال نوشتن بودند. از این جامعه، ۳۰ دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره (آزمایش و کنترل) جایگزین شدند. یافته ها پس از تعدیل نمرات پیش آزمون، نشان دهنده تفاوت معنادار بین عملکرد دو گروه در پس آزمون بود. این نتیجه حاکی از تاثیر مثبت و معنادار مداخله آموزشی ترکیبی بر بهبود مهارت های نوشتن در گروه آزمایش بود. بهبودی به ویژه در حیطه های دقت املایی، خوانایی دستخط، سرعت نوشتن و سازماندهی جملات مشهودتر بود. با توجه به این نتایج، می توان روش ترکیبی چندحسی و تقویت حافظه دیداری-شنیداری را به عنوان یک راهبرد مداخله ای موثر برای معلمان و درمانگران در جهت بهبود اختلال نوشتن دانش آموزان ابتدایی توصیه نمود.

کلیدواژه ها:

اختلال نوشتن ، روش چندحسی ، حافظه دیداری-شنیداری