رویکرد حقوقی ایران در قبال گروه های خاص (افراد با ویژگی های ژنتیکی و جسمی)

در دهه های اخیر، پیشرفت های علمی در حوزه ژنتیک و پزشکی، ضرورت بازاندیشی در نظام های حقوقی نسبت به گروه های خاص، به ویژه افراد دارای ویژگی های ژنتیکی و جسمی، را بیش از پیش نمایان ساخته است. در حقوق ایران، هرچند اصولی همچون کرامت انسانی، عدالت اجتماعی و اصل برابری در قانون اساسی و متون فقهی مورد تاکید قرار گرفته، اما در عمل، چارچوب منسجم و جامعی برای حمایت ویژه از این گروه ها به ویژه در حوزه های اشتغال، آموزش، بیمه و مراقبت های بهداشتی وجود ندارد. مسئله اصلی این پژوهش، بررسی خلاهای تقنینی و اجرایی در زمینه حمایت از افراد دارای شرایط خاص جسمی و ژنتیکی و تبیین راهکارهای حقوقی برای ارتقای وضعیت آن ها است. روش تحقیق، توصیفی تحلیلی با رویکرد کتابخانه ای و مطالعه تطبیقی است. یافته های اولیه نشان می دهد که قوانین فعلی ایران بیشتر بر کلیات حمایتی تمرکز دارند و از ایجاد مقررات دقیق و اختصاصی برای صیانت از حقوق این قشر بازمانده اند. در نتیجه، ضرورت بازنگری در سیاست های تقنینی و توجه به تجارب سایر کشورها در زمینه تضمین برابری فرصت ها، پیشگیری از تبعیض و حمایت های ویژه، بیش از پیش احساس می شود. نوآوری این مقاله در آن است که با تمرکز بر پیوند میان ویژگی های ژنتیکی و جسمی افراد با نظام حقوقی ایران، ابعاد مغفول مانده ای از حمایت های قانونی را آشکار ساخته و زمینه ای برای ارائه پیشنهادهای اصلاحی فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

حقوق ایران ، گروه های خاص ، ویژگی های ژنتیکی ، حمایت های قانونی ، تبعیض ، کرامت انسانی