تاثیر روش های آموزشی موثر بر آماده سازی خلبانان در برابر شرایط اضطراری و مدیریت بحران

این پژوهش با هدف تاثیر روش های آموزشی موثر بر آماده سازی خلبانان در برابر شرایط اضطراری و مدیریت بحران، به صورت توصیفی–پیمایشی در مرکز آموزش شهید وطن پور اصفهان انجام شد. جامعه آماری شامل ۱۲۴ خلبان در سال ۱۴۰۴ و نمونه آماری ۹۵ نفر بود که به روش طبقه ای متناسب (ایمنی ۱۶ نفر، استاد و آزمایشگر ۴۶ نفر، پرریسک ۳۳ نفر) انتخاب شدند. داده ها از سه پرسشنامه محقق ساخته آمادگی شرایط اضطراری، آمادگی مدیریت بحران و روش های آموزشی خلبانان گردآوری شد. روایی محتوایی، همگرای (AVE>۰.۵) و واگرای (فورنل–لاکر)، و پایایی (آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی) تایید گردید. تحلیل داده ها با مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر واریانس (PLS SEM) و آزمون کروسکال–والیس انجام شد. نتایج نشان داد روش های آموزشی موثر بر آمادگی خلبانان در برابر شرایط اضطراری و مدیریت بحران تاثیر دارند. این امر بیانگر آن است که طراحی برنامه های آموزشی مبتنی بر تمرین های واقعی نما، کار تیمی هدفمند و شبیه سازی دقیق، می تواند نه تنها توانمندی فردی، بلکه هماهنگی گروهی و تصمیم گیری سریع را به میزان چشمگیری بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، آماده سازی خلبانان ، شرایط اضطراری ، مدیریت بحران