روشهای نوین تدریس معارف اسلامی در نظام آموزشی: مقایسه تاثیر آموزش فعال و سنتی بر یادگیری دانش آموزان

امروزه تحول در شیوه های آموزشی به ویژه در حوزه معارف اسلامی، به عنوان یکی از چالش های اساسی نظام های تربیتی مطرح می شود. این پژوهش با هدف مقایسه تاثیر روش های فعال و سنتی تدریس بر یادگیری دانش آموزان در درس معارف اسلامی انجام شده است. مطالعه حاضر از نوع کتابخانه ای-تحلیلی بوده و با مرور نظام مند پژوهش های معتبر داخلی و خارجی در حوزه آموزش الهیات، به بررسی تطبیقی کارایی این دو روش پرداخته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که روش های فعال تدریس شامل یادگیری مشارکتی، کلاس معکوس و استفاده از بازی های آموزشی، در مقایسه با روش های سنتی مبتنی بر سخنرانی و حفظ محوری، تاثیر معناداری بر تعمیق یادگیری، افزایش مشارکت فعال و ایجاد نگرش مثبت در دانش آموزان داشته اند. همچنین نتایج موید آن است که به کارگیری فناوری های نوین و روش های تعاملی در آموزش معارف اسلامی، به ویژه برای نسل حاضر که در عصر دیجیتال پرورش یافته اند، از ضروریات غیرقابل انکار نظام های آموزشی معاصر محسوب می شود. این پژوهش می تواند چارچوبی ارزشمند برای سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی در جهت بهینه سازی روش های تدریس معارف اسلامی ارائه نماید.

کلیدواژه ها:

آموزش فعال ، آموزش سنتی ، معارف اسلامی ، روش های تدریس ، یادگیری دانش آموزان ، علوم تربیتی ، نظام آموزشی